The Frustrated Writer


Hindi ako makapaniwala na sa buwan na ito, 18 taon na pala mula sa una kong blog post. Ang dating pamagat pa ng blog ko ay ::tHe dEnNiO sErIeS 2006: Passion for Truth. Grabe jejemon days talaga. Kung tama ang aking pagkakatanda, nag-umpisa sa aking ang konsepto ng blogging sa pag-GM ko noon sa mga tao na nasa contacts ko kasama na ung mga text clan na usong uso noon na sinalihan ko din. Nokia 3310 pa ang cellphone ko noon hanggang sa nawala/nahulog/nadukot ito sa live show ng Magandang Tanghali Bayan noon sa Bulacan Sports Complex. (Hindi ko na kasi alam kung ano ang eksaktong nangyari noon.)

Ang unlitext and calls kasi noon sa TM ang mura. 50 pesos para sa 5 days na unlimited text. Biglang nagmahal nga lang nung 2007 at nagkaroon pa ng issue with NTC dahil ginawa nilang 80 pesos for 4 days na lang. Sa mga di nakakaalam, hindi pa uso ung mga text and call promos noon. Ang mahal ng bayad sa tawag at lalong mahal ang data noon. Ung pagsesend ng pictures noon o MMS ang pinakamura ay P10/MMS.

Sobrang malabo na sa aking memorya kung kailan ko na-encounter ang blogging. Meron ako natatandaan na parang nasa CAL Library ako noon sa UP Diliman at sa isa sa mga desktop PC doon ay merong naka-display na blog. Iyung isa ko pa natatandaan ay meron akong kaklase noong high school na nag-umpisa din na mag-blog at nakalagay sa kanyang email signature noon sa Yahoo Mail. At ang isa pa ay dahil suki na ako ng mga forums noon (Pinoy Exchange at Symbianize), nagsign-up ako sa Peyups.com dahil meron na akong UP student email at doon ako nakakita ng iba't ibang blogs.

Alin man sa tatlo na yan ang orgin story kung bakit ako nagkaroon ng blog, isa lang talaga ang puno't dulo ng lahat na ngayon ko lang napagtanto: gusto ko talaga na maging manunulat.

Nag-umpisa ang lahat sa hilig ko na magbasa ng libro. Kaso hindi ako mahilig sa mga fiction o sci-fi. Dahil History noon ang favorite subject ko, umikot sa topic na ito ang karamihan ng mga binabasa ko na libro na madalas ay non-fiction. Ito rin marahil ang dahilan kaya ako nahilig sa pagbabasa ng diyaryo noon. Either Philippine Star o Philippine Daily Inquirer ang binabasa ko noon. Kaya nga noong naging assignment namin ito noong Grade 6 na mag-gupit ng news articles at column sa opinion pages, hindi na ito bago sa akin kasi ginagawa ko na ito noon pa man.

Marami din akong mga tula na isinulat noong elementary ako. Madalas na 4 na stanza ito at laging may rhyme sa dulo. Sumali din ako sa unang batch ng aming school newspaper noon na Tambuli.

Noong high school naman, naging writer din ako sa aming student paper. Sa panahon din na ito, sumikat si Bob Ong. Sobra kong nagustuhan ang writing style ni Bob Ong noon to the point na ginagaya ko ito lalo na sa mga pinapasa ko na article noon. Pero sa mga book report, hindi ko talaga gusto na magbasa ng non-fiction kaso kailangan. Tulad nung unang libro ng Harry Potter na ginawa pa naming play noon. Pero kahit ganoon, malaki ang naging impact nito sa akin kasi medyo natutunan ko na basahin ng mabuti ang isang libro at unawain ito.

Isa pa, noong 3rd year high school ako, biglang libreng nagpamigay si Fr. Pablo noon ng kanyang mga libro na nabasa na at pwede kaming kumuha kahit ilan. Iyung pinakasignificant para sa akin noon ay eto:

ACTS AND DECREES OF THE SECOND PLENARY COUNCIL OF THE PHILIPPINES

Bakit? Bukod kasi dito, wala na ako masyadong matandaan na writing history ko. Heto ung panahon na naging sobrang relihiyoso ako (bunga na rin siguro at all-boys Catholic school kami) at sa libro na ito mukhang nag-umpisa ung pagkamulat ko sa iba't ibang social issues na batay sa pananaw ng Simbahang Katolika. Ito kasi ung pangalawang plenary council pagkatapos ng EDSA revolution. 

2006 ako ay nakapasa at nag-enroll sa UP Diliman. Kami ang huling batch ng murang tution dahil sa sumunod na taon nagkaroon ng TOFI. Gaya ng nabanggit ko kanina, suki ako ng halos lahat ng library sa UP Diliman. Siyempre nandyan ang Main Lib na hindi ko masyadong pinupuntahan kasi nao-overwhelm ako sa laki nito at di ko alam san ako mag-uumpisa. Kaya mas gusto ko ung mga library sa mga colleges tulad sa CAL at CSSP. Pati nga pala sa CMC ay nagpupunta din ako minsan.

Gaya nang ginawa ko noon, nag-apply din ako na maging writer sa SINAG (CSSP student publication) at sa Philippine Collegian. Sa 2 taon ko sa UP, dalawang beses din ako nag-apply kaso hindi ako pinalad sa parehong pagkakataon.

Bukod pa dito, medyo madalas din ang punta ko sa paborito kong tindahan sa mga mall: bookstore. National, Powerbooks, Booksale at Fully Booked lahat napuntahan ko na. Kung tama uli ang pagkakatanda ko, sa Powerbooks sa SM Megamall ko nakilala si F. Sionil Jose na bukod tanging non-fiction na binasa ko noon na nagustuhan ko. At ang babaw ng dahilan kung bakit, color blue kasi ung kulay nung libro niya na Viajero, ang favorite color ko, kaya ako naging interesado:

Viajero

Hindi naman ako nagsisi. Ang ganda ng kwento ni Salvador dela Raza pati na si Pepe Samson. Naiugnay ko siya sa ginagawa ng mga aktibista -- at maaari din sa ginagawa ng mga rebolusyonaryo mula kay Jose Rizal at Bonifacio hanggang sa mga rebolusyonaryo ngayon. Kaso sabi nung author, si Cory Aquino daw si Salvador at patungkol ito sa kabiguan niya na baguhin ang Pilipinas habang presidente siya. Gayunpaman, ang libro na ito ang nagdala sa akin kay Lualhati Bautista at sa kanyang Dekada '70. Later on, Desaparesidos naman ung unang libro na talagang nagpa-iyak sa akin noong 2010.

Facebook Screenshot Desaparesidos

Sa sobrang paghanga ko ay hinanap ko siya Facebook later on at hindi ko makakalimutan na nag-like at nagcomment siya minsan. Heto din ung panahon na ako ay nagbigay ng buong panahon para subukang paglingkuran ang sambayanan. Iyang eksaktong quote ay isang blog post ko din nung panahon na yan.

Facebook Screenshot Desaparesidos Lualhati Bautisat

Nakakalungkot lang na hindi ko na sila parehas na makikita sa personal dahil pumanaw na sila. Bago pa nga ako umalis sa UP Diliman noon, binalak ko na puntahan ung Solidaridad na bookshop ni F. Sionil Jose pero hindi na ako natuloy sa hindi ko matandaan na kadahilanan. Sayang.

Balik tayo sa timeline.

Taong 2006-2007 din ako nag-umpisa na maging online freelance writer. Website articles, sponsored posts, spinnable articles, basic SEO articles hanggang sa academic papers gaya ng research paper at mini-thesis, nagsulat ako niyan. Sikat pa noon ang Sulit.com.ph, writers.ph at iba pang classified ads website na kung saan doon ako nakakakuha ng mga naging kliyente ko. Dito ako unang kumita ng malaking halaga na binigay ko noon sa mga magulang ko. Iyun na ata ang huling kita ko na naibigay ko sa kanila hanggang ngayon.

Hanggang sa dumami ang naging clients ko at dito ko sinubukan na magtayo ng negosyo na kung saan kukuha ako ng mga writers na tatanggap ng iba't ibang writing projects. Hindi naging madali ang lahat dahil talagang one-man operation ako. Mula marketing, recruitment, payroll hanggang sa checking ng submissions, ako lang lahat ang gumawa. Kaya naman di maiiwasan na meron akong lapses talaga. Naupos na lang ata ako nito kaya sinabi ko sa mga writers ko na hindi na ako maghahandle sa kanila at magso-solo na lang uli ako.

Sa gitna nito, 2008 naman napunta ako sa CEU Malolos. Ang una ko na naging trabaho dito habang nag-aaral ay library assistant. Tapos, nag-apply ako na maging writer sa student newspaper namin noon at sa kabutihang palad ay nakapasa ako hanggang sa ako ang naging unang editor-in-chief nito na hindi galing sa mass comm o journ (computer science ang course ko nito).

Makulit ung aking kasama sa EB noon at gusto pa itong gawing balita at ayaw ko dahil self-serving masyado Pero sabi ng adviser namin na ituloy ito kasi talaga naman na una ako at kaya naman naipublish ito sa aming unang issue. Sobrang ikli nga lang ng nilagay ko at sa may pinakasulok na bahagi ng aming newspaper:

the malolos academe

(Fun fact na hindi nakakatuwang na aktwal na nangyari. Hindi ito ang unang beses na ako ay nabalita sa diyaryo. 2010 nabalita ako noon sa Mabuhay Newspaper dahil nakatanggap ako noon ng death threats dahil sa pangangampanya para sa Kabataan Partylist.)




Ibang kwento pa ito kaya sa ngayon balik muna tayo sa kwento ko.

Dito mas naging pino na ang aking writing style. Siguro mas naging confident na ako sa aking pagsusulat kaya naman ako ay naging opisyal na student writer at naging EIC pa nga. Naging matalas din ang aking panulat dahil sa naging mas mulat at malawak ang aking isip sa panahon na ito. Proud ako sa mga nagawa namin noon lalo na sa aming unang issue. Pinilit namin na hindi maging text heavy at talagang gamitin ang husay ng aming mga illustrators at photographers. Ito rin ang unang pagkakataon na meron kaming online edition. Ito rin ang unang pagkakataon na nagkaroon kami ng special sportsfest edition habang ongoing pa ito.


Masaya din ako sa mga naging kasama ko noon sa TMA at madami pa sana kaming mga plano pero iyun nga lang heto din ung binabanggit ko kanina na panahon na ako ay naglaan ng buong panahon para subukang paglingkuran ang sambayanan. Iniwan ko sila biglaan at hindi ko na sila natulungan sa pagpublish sa sana'y unang 3rd edition namin sa isang school year.

Humihingi ako ng tawad dahil hindi na ako nakapagpaliwanag at nakapagpaalam ng maayos. Pero later na lang ang kwento na yan. Balik muna ako sa aking writing at blogging journey.

Sa gitna ng lahat ng iyan, naging aktibo ako sa aking blog. Sa sobrang dami nga ng gusto ko isulat, ang dami ko pa na ginawang blog noon para sa iba't ibang paksa na naiisip ko. Di ko naman naisip na pwede ko naman nga pala siya i-categorize na lang sa iisang blog. Walong blog iyun. Meron akong tungkol sa Simbahang Katolika, pop culture, edukasyon, deep thoughts ko at ang pinaka kakaiba sa lahat: blog na para sana sa balak ko na kumandidato na presidente ng Pilipinas pagdating ng 2040.

---

Aaminin ko, meron kaunting lungkot at panghihinayang sa mahabang panahon na inilaan ko para sa pagsusulat. Biruin mo ang daming nangyari. Mula sa simpleng mga tula ko noon, peak ko na talaga iyung naging EIC ako.

Kaso bandang 2012, naging madalang na ang aking pagsusulat. Although hindi naman ako huminto dahil sumubok pa din naman ako na sumulat noon lalo na sa mga pahayag namin hinggil sa mga isyu ng lipunan. Pero pagkatapos niyan, parang tinalikuran ko na lang lahat. Kinalimutan at iniwanan ko ang pagsusulat.

May panahon nitong pandemic na sumagi mula sa isip ko na magsulat muli. Sinubukan ko naman. Humarap ako sa computer at nagbukas ng word. Bumili ako ng notebook at ballpen. Pero parang hirap ako na sumulat. Parang natatakot ako na sumulat. Ilang araw ko na sinubukan. Kaso walang inspirasyon kahit mula sa mga mabigat na pinagdaanan ko sa nakalipas na mga taon. Ambigat ng kamay ko. Ayaw sumulat. Kaya mula noon, hindi na ako sumubok pa muli.

Sa totoo lang, etong timeline na ito, ngayon lang lahat naging malinaw sa akin. Alam ko na hindi pa ito kumpleto, pero sa gitna ng pagkirot ng gout ko at pagsipa ng uric acid ko, heto ang mga malinaw sa akin ngayon. Maaaring sa mga susunod na araw, meron pa akong mga maidadagdag.

Ang gara lang nga, sa eksaktong ika-18 na anniversary ng unang blog post ko, nagkaroon ako ng kakaibang pakiramdam na bisitahin muli ang aking blog. Habang binabasa ko nga ang mga lumang posts ko dito, isa-isang nagbabalik sa akin ang mga ala-ala ng pagiging writer ko. Mukhang eto pala ang dapat na naging career ko. Dapat ay related pala sa pagsusulat ang naging kurso ko. Bata pa lang pala ako, dito na ako pinapupunta ng tadhana. Bata pa lang pala ako at hanggang ngayon, frustrated writer na talaga ako.

Sabi nga nila, mukhang hindi ko pwedeng takasan ang nakaraan. Babalik at babalik ito sa atin, maganda man yan o hindi. At heto na nga ako ngayon, sa ika-18 taon ng aking blog, mukhang muli akong magbabalik para magsulat at sana tuloy-tuloy na. :)

signature

Crossroads


Sa matagal na panahon, ngayon ko lang muling binalikan ang blog ko na ito. Mag-iisang oras na ako ngayong binabalikan ang mga dati ko na isinulat dito. May ilan na nakakatawa (o corny talaga) na halos hindi ko maisip na nasikmura ko magsulat ng ganun dati. Iyung iba naman, feeling importante ako para pag-usapan ng iba. May tungkol sa mga naging experiences na iyung isa eh medyo weird at di ko na maalala kung may ganung nangyari dati.

Pero mas marami sa mga naisulat ko dati ay tungkol sa pagiging estudyante ko lalo na iyung stint ko bilang iskolar ng bayan,buhay pag-ibig (ehem), at ilang napakadramang tagpo sa buhay ko. Actually, marami sa mga naging post ko dito tungkol sa mga nakaraang pag-ibig ko ay binura ko. Bahagi na rin para makalimot noon o kaya dahil hiniling na din nila. Marami rin ang tungkol sa pamilya ko dahil batid ng ilan sa mga malalapit sa akin na kung mayroon mang bagay na madali akong bumigay, ito ay kung ano man ang mangyayari sa aking pamilya.

---

Sa isang bahagi, ipinakita ng blog ko na ito ang lahat ng mga pinagdaanan ko sa nakalipas na pitong taon. Sa pagbabalik ko para basahin ito, nakita ko na hindi pala biro ang mga pinagdaanan ko para sa narating ko ngayon. At gaya rin ng iba na maraming pinagdaanan, hindi madali na isuko ang lahat dahil sa mga nagiging kahinaan natin sa kasalukuyan.

Mag-iisang taon na mula nang tinalikuran ko ang lahat. Ang magandang buhay na ipinapangako ng naghaharing sistema. Ang comfort ng bahay na aking nakasanayan. Ang maaliwalas na buhay sa piling ng pamilya. Isang taon na ito ng sakripisyo at pagpupursigi na paglingkuran ang sambayanan.

Hindi ko ito ipinagyayabang. Kahit sino naman, wala siyang maipagmamalaki hangga't hindi dumarating ang oras ng kamatayan. Doon pa lang masusukat ang mga naging ambag mo para sa lahat. Umiiral lang ngayon sa akin ang pagbabalik tanaw sa nakaraan. Ang malaking pagbabago ng lahat mula noon.

---

Naalala ko sa ganitong eksaktong panahon din, humaharap ako sa matinding dilemma. Matinding takot ang nararamdaman ko noon. Matinding pressure. Nakaharap ako sa pagpapasyang sumulong o umatras.

Ngayon, ganito muli ang aking nararamdaman. Nakakainis siya na nakakaiyak. Nakakainis dahil napakatindi ng atake ng naghaharing sistema sa mga mamamayan. At mas higit pang doble ang tindi nito sa mga taong nais magpanibagong hubog sa paglilingkod sa masa at baguhin ito mula sa kanyang pinaka ugat. Nakakaiyak dahil naiisip mo ang mga kasamang naghihirap din ang kalooban pero mapagpasyang sumusulong sa kabila ng lahat.

Mahirap din ito sa kalooban ko dahil alam ko naman ang dapat gawin. Subalit, natatakot na akong harapin ito. Sa mga kasama, patawad, pinanghihinaan ako ng loob ngayon. Minsan iniisip ko na wala na akong mukhang ihaharap lalo na sa masa subalit nariyan pa din kayo para palakasin ang aking loob. Na ang lahat ng ito ay bahagi ng lahat.

Ang kailangan lang, bumalik tayo sa una nating pagtaya. Sa dahilan ng lahat kung bakit natin nais paglingkuran ang sambayanan at baguhin ang lipunan.


Hanap Ko
(TABAK)

Hanap ko’y ligaya’t kaunting tahimik
Sa luwag at sagana ay sabik
Pagod na ako sa daang matinik
Pagod na ako sa kahihibik

Hanap ko’y pirasong lupain sa bundok
Tanaw sa malayo ay look
Pagod na ako sa daang magabok
Pagod na ako sa mga pagsubok

Sa init ng digma, ako’y nanlamig
Nanlumo ang diwa’t nanlambot ang bisig
O, tila kay daling naiwan na lang ang pinagsimulan
O, pinagmumultuhan ng alaala ng kinabukasan

Saan man mapunta’y di matakasan
Ang taghoy ng bayan na kalayaan

Hanap ko’y hinahon sa gitna ng unos
Na liwanag sa dilim ay lumagos
Pagod na sa kahihinto sa daan
Pagod na ako sa kaaalangan

Hanap ko’y lakas at kaunting tangkilik
Na dating tibay ng loob ay bumalik
Pagod man ako’y di mananahimik
Pagod man ako’y muling iimik

Hanap kong sa daan patungong kalayaan
Na bawat hakbang ko’y mabagwisan

1983, Baguio

signature

Random Thoughts



"Sa ngayon may mga anak pa rin na kailangang lisanin ang kanilang mga magulang upang lumaban para itayo ang isang lipunang tunay na malaya at masagana. Kaya't nasa mapagpasya nilang pagkilos kung kailan ipagtatagumpay ang pambansa-demokratikong pakikibaka ng mga mamamayan upang dumating ang panahon na waka nang mga anak na kailangan pang lumisan."

- May 2012

signature

Dalawang Taon


Nakakatawang isipin na eksaktong 23 buwan matapos ang huling post ko sa blog na ito ay may malaking pagbabago na naganap sa buhay ko. Malamang sa mga panahon din na iyon, hindi ko akalain na kaya ko siyang gawin. Pero mukhang isang "premonition" ang nais ipahiwatig ng larawang ipinaskil ko sa post na iyun. Nasa harap ako ng mga estudyante. May hawak na mikropono at tumatalakay ng pambansang kalagayan ng kalikasan. Unang beses ngunit nasundan pa ng marami pang iba hanggang sa aktwal na paglubog sa isyu na ito at pakikiisa para sa pakikibaka rito.

Dalawang taon na ang nakalipas. Marami nang nagbago. Mga pagbabagong hindi ko akalain na mangyayari. Pero ang lipunan, hindi pa rin nagbabago. Ngunit ang blog na ito ay magiging saksi sa mga pagbabagong magaganap sa mga susunod na araw.



signature

2011

Matagal na namang nabakante ang blog na ito. Sa mga susunod na araw ay pipilitin ko na punan ito ng mga bagong posts. Hanggang sa susunod na mga araw! :)

signature

Blog Action Weekend!

This week's theme: Enrollment & First Day Horror Stories.

You may use the picture below for you posts:

Like, submit and share your entries on our Facebook Fan Page: http://www.facebook.com/education4all

signature

Malalim at Magulo

Mula nang marami akong matutunan pa sa mga bagay-bagay sa mundong ito, unti-unti ko nang kinalimutan ang pangarap ko na maging presidente ng Pilipinas. Opo. Mula noong bata pa ako, ito na ang pangarap ko. Ewan ko ba. Siguro dahil na rin sa maaga ko na pagkamulat na may AM radio pala at madaming problema ang Pilipinas. Lagi ko pa naririnig noon na si ganyang presidente kasi ay hindi ginagawa ang trabaho niya at may mga kung sinu-sino na lagi na lang nagrarally diyan.

In fact, galit ako sa mga aktibista noon. Hindi naman galit na gusto ko na sila mawala kundi iyun bang iniisip ko na akala mo kung sino silang magaling. Sabi ko pa nga, eh kung sila kaya ang lumagay sa gobyerno. Palagay ko eh papalpak din sila kasi puro lang sila ngawa at gulo. Ito ang ilan sa mga biases ko noon na buong pusong nilulunok ngayon dahil nasa kalagayan na nila ako.

Sa ngayon, mas na-realize ko na higit sa kanilang pag-ngawa at 'pangugulo', sila lamang ang may bukod tanging konkreto, malinaw at lapat sa lupa na mga solusyon sa mga problema ng lipunan. Ang problema nga lang, hindi sila (o kami) pinapakinggan. Ano ba ang mali na dagdagan ang budget sa edukasyon o ipamahagi ang lupa sa mga magsasaka? Sa tingin kasi nila mali. Lalo na iyung mga may hawak ng yaman at kapangyarihan ng bayan natin. Hudyat iyon ng pagkawala sa kanila ng kapangyarihan at yaman na mapupunta naman sa mga taong tunay na nagmamay-ari nito.

At dahil nga sa marami pa akong natutunan at nalaman dahil sa mas malalim na pag-aaral, marami akong mga bagay na pilit binabago sa aking sarili. Mahirap. Lalo na't dalawang dekada akong lumaki ng ganito. Maraming panahon na tinatamad ako. O gusto na lang magpakasarap sa buhay. Pero pilit ko na nilalaban ito ngayon. Lagi ko iniisip na sa kabila ng kinkaharap ko, may ibang tao na mas malala ang nararanasan kaysa akin.

---

Nakakatawa nga minsan, kapag sobrang hirap na ng pakikipaglaban ko sa mga personal ko na kahinaan at kabulukan, umaawit ako ng mga alam ko na makabayang awitin o di kaya sumisigaw sa isip ko na may ganitong esensya: "masisira ang rebolusyon kapag nagdala ako ng kabulukan ng aking pagkatao. kailangan ko itong bakahin. makibaka para sa pambansang demokrasya! mabuhay ang rebolusyon!"

Pero hindi siya biro. Mahirap pero kapag napagtagumpayan, ibang klase ng fulfillment ang mararamdaman. Naisip ko tuloy, ito ba ung sinasabi nila na 'walang Diyos na mga aktibista'? Kung wala silang Diyos, o ni sense ng moralidad, bakit nanaisin nila ng pagpapanibagong hubog? Bakit nila lalabanan ang kanilang mga kahinaan na sumisira sa buhay nila at sa kanilang paglilingkod sa sambayanan?

---

Sa kabila ng aking pagpupumulit na magpanibagong-hubog upang makapaglingkod sa sambayanan, hindi ko pa rin maiwasang bumalik sa dati. Maraming pagkakataon na gusto ko na lang isipin na wala naman ako maibibigay na kahit ano. Oo nga matalino ako (sabi nila). May potensyal. Pero hindi ko nakikita ang sarili ko sa sitwasyon na marami akong magagawa dahil noon pa man, kung hindi man ako palpak o walang pagkakataon na gawin ang nais ko, ako mimso ay hindi bilib sa mga magagawa ko.

Oo, napakababa ng pagtingin ko sa sarili ko. Pangit. Magulo ang isip. Pabago-bago ng desisyon. Walang direksyon ang buhay. Minsan nga nagtataka na nga ako kung totoo ba ung sinsasabi ng ibang tao sa akin o gusto lang nila ako i-gudtaym. Dahil hindi ako naniniwala na totoo ang sinsabi nila tungkol sa akin - lalo na kung maganda ito sa aking pandinig.

Sino ba naman ako? Isang matangkad na lalake (o napagbintangan na ring bakla) na hindi marunong maglaro ng basketbol at isang nerd. Iyun lang. Wala nang iba.

May nagsabi na sa akin noon na napaka-negatibo naman ng pagtingin ko sa aking sarili. Sabi ko, nagpapakatotoo lang ako. Ewan ko kung pagpapakatotoo pa ba ito o isa nang malalang sakit ng pag-iisip.

Kaya sa lahat ng bagay, mula sa pag-aaral, pag-ibig, pamilya at pakikibaka, kung pumalpak man, wala akong ibang sinisisi kundi sarili ko. Ang tanga-tanga ko. Ang torpe-torpe ko. Ang gago ko.

Sa totoo lang, may mga pagkakataon na sumusuko na lang ako at lahat na lang biglang guguho. Ayaw ko nang mag-aral. Ayaw ko nang makita ng kahit sino. Ayaw ko nang mabuhay.

Ilang beses na sumagi sa isip ko ang magpakamatay, pero sa kabutihang palad, hindi ko pa rin ginagawa.

Sigurado marami na naman ang magsasabi na napaka-emo ko naman. Pasensya na. Galit na naman kasi ako sa sarili ko.

---

Pero ewan ko kung masyado ko bang niroromanticize ang pagiging aktibista pero sa pagpili ko nito, kahit papaano nagkaroon ng direksyon ang buhay ko. Kahit papaano nagkaroon ng silbi kung bakit ako gumigising tuwing umaga at papasok sa skul. Pero siyempre, alam ko na marami diyan ang hindi sasang-ayon.

Sasabihin na ang pagiging aktibista ay isang bagay na sumira ng buhay ng marami nang kabataan noon at nagpapatuloy sa pagsira ng mga 'magagandang pangarap' ng kanilang mga magulang. Maraming pamilya ang sinisira nito.

Hayaan na natin ang iba na pabulaanan ang mga maling pananaw na ito. Pero para sa akin, ang mga bagay na kinakaharap ko ay isang pagpapatunay na mali sila.

Oo nga't hindi sang-ayon ang mga magulang ko sa ginagawa at gagawin ko pa pero sa tingin ko naman, nakikita nila na kahit papaano, di gaya noon, mas pursigido na akong ayusin ang pag-aaral ko. Ewan ko lang, pero siguro eto na lang iyung huling bagay na nais kong patunayan sa lahat. Na sa kabila ng mga palpak na mga nagyari sa akin noon, sa pinili ko ngayon, hindi na ako papalpak pa.

---

Sa ngayon, wala pa rin akong makitang masyadong pagbabago sa sarili ko. Pero di gaya noon, may ginagawa na ako kahit paano para magbago ang lahat. Mahirap. Magulo. Malalim. Sana lang ay kayanin.

Kung hindi man, sana ay kunin na lang ako ng basta. Mawala sa mundo na parang hindi ako nakilala ng kahit sino. At walang iiwang kahit anong ala-ala at bakas ko. Dahil parang wala lang naman ako. Parang bula na biglang lumilitaw at bigla rin na mawawala.

Pero sana naman, makagawa ako ng kahit isang tama at sana itong pinili ko ay ang tama na gagawin ko.

Sabi ko nga kanina: "masisira ang rebolusyon kapag nagdala ako ng kabulukan ng aking pagkatao. kailangan ko itong bakahin. makibaka para sa pambansang demokrasya! mabuhay ang rebolusyon!"

hardcore. :)

signature

Ang Media at Hacienda Luisita

Mainit na naman ang usapin ng repormang agraryo. Lalong uminit ang sitwasyon ng lumabas ang isang hungkag at mapang-aping 'compromise deal' na pumapabor sa mga asyenderong Cojuangco. Mas nakakainit ng ulo ang mga naririnig at nababasa ko na mga opinyon at komento.

Kaya pilit na pinapalamig ng ilang taga-media ang sitwasyon - palalakihin pa ang balita na masyadong 'sensational' at iuulat pa ng paulit-ulit ng ilang araw. Headline at banner story pa. Gagawan pa ng maraming anggulo ang istorya kahit na halos wala na silang mapiga.

Pero iyung mga nagaganap sa Hacienda Luisita, nasa bandang gitna o hulihan ng balita. Marami ang nagaganap. Gaya ng paggamit ng HLI ng mga pekeng lider ng unyon para gumawa ng kasunduan. Ang pananakot at pandarahas sa mga tao upang bumoto at pumirma pabor sa 'compromise deal'. Ang pagbabalewala ni Noynoy sa nasabing usapin.

Napakaraming istorya ang puwede nilang gawin. Napakaraming kwento ang maaaring ibahagi. Pero mas pinili pa nila na magbingi-bingihan at magbulag-bulagan sa daing at kalagayan ng mga manggagawang bukid ng Hacienda Luisita.

Nasaan na ang kanilang 'pagpanig sa bayan at katotohanan?' Nasaan na ang kanilang 'matapang at patas na pamamahayag?'

---

Dahil rito, ang malawak na mamamayan ay nililinlang sa tunay na porma at nilalaman ng nasabing 'compromise deal.' Sa mga nababasa ko sa mga diskusyon sa Facebook at forums, inaakala ng marami na isa itong magandang pagwawakas sa matagal nang ipinaglalaban ng mga manggagawang bukid ng Hacienda Luisita. Lumalabas pa na ingrata at ganid ang mga magsasaka na ayaw pumirma o tumututol sa nasabing kasunduan. Iniaabot na daw ang mga Cojuangco ang kanilang kamay, gusto pa raw ng mga magsasaka na kunin ang buong braso. May ilang panatiko pa ang nagsasabing, narito na talaga ang tunay na pagbabago - at inuumpisahan na daw sa Hacienda Luisita.

At ung mga nakikialam daw na mga aktibista, wala nang ginawa sa buhay kundi kumontra.

Ito ay dahil sa mga kasinungalingan na patuloy na binabandera ng mga ilang nasa media.

---

Malaki ang papel ng media sa paghubog ng 'public opinion'. Kung kaya't sa kasaysayan, makikita natin na kung papaano ginamit ng mga diktador ang media upang pagandahin ang kanilang imahe at gawing katanggap-tanggap ang lahat ng mga karumal-dumal na kanilang ginagawa. Nakita natin kung paano sinikil at kinontrol ng rehimeng Marcos ang media upang maging pabor sa kanya lahat ng ilalabas na mga balita at istorya noong Martial Law.

Sa ngayon, wala tayong diktador. (Aroganteng pangulo, meron) Pero ang ilan sa media ay kusang yumuyukod sa kasalukuyang rehimen. Sila na mismo ang nagsisilbing 'propaganda machine' na nagbabandera ng 'pagbabagong' dindala di umano ni Noynoy Aquino. Pagbabago na inumpisahan sa wangwang at nagpapatuloy sa compromise deal.

---

Kung ganito ang kalakhan ng mga nasa media, nasa kamay ng taong bayan ang pagkilos upang ilantad ang mga tunay na pangyayari sa Hacienda Luisita. Mabuti na lamang at sa internet, may ilang progresibo at makabayang website ang patuloy na nag-uulat, gumagawa ng pagsasaliksik at panayam sa mga taong apektado ng isyu sa Hacienda Luisita. May ilang sadyang patriyotikong Pilipino (na 'di aktibista) ang naglaan ng panahon upang pag-aralan ang kasaysayan at ang pinag-ugatan ng sigalot sa Hacienda Luisita.

Ito ang dapat. Ito ang tunay na 'pagpanig sa katotohanan at bayan.' Ito ang tunay na 'matapang at patas na pamamahayag.'

---

Mamaya, didinigin na sa Korte Suprema ang isyu ng Hacienda Luisita. Pero abala pa rin ang ilan sa pagkalap ng mga 'sensational' na balita para ibaling ang atensyon ng publiko sa nangyayari sa mga magbubukid ng Hacienda Luisita. Puwede naman natin sabihin na lehitimong balita ung inilabas ng dilaw na TV station kanina pero nariyan ang timing. Eksakto pa na lumabas sa kainitan ng isang isyung ipinupukol sa kanilang ipinagtatanggol sa pangulo.

Lehitimo na sana ung balita kung mas nilawakan nila ung pagtalakay hanggang sa mga naranasang tortyur ng ilang kasama sa mga progresibong grupo na ginagawa ng militar. Pero hindi. Nauwi lang ito sa paulit-ulit na pagpapakita ng nasabing bidyo.

Tila pagkokondisyon sa isip ng mga tao na ito ang inyong pansinin, wag ang mga maiingay, madudungis at sabi nga nung isang taga-Up na kulay asul, 'baka they will hurt us' na mga magbubukid.

Nakakagalit ang tahasan nilang panggagago sa taong bayan.

---

Sa bandang huli, tayo ang dapat na maglalantad ng tunay na kalagayan 'di lamang ng mga manggagawang bukid ng Hacienda Luisita kundi ng tunay na lagay ng bayan. Dahil hangga't ang media ay nakikipagsabwatan sa status quo upang panatilihin ito, magpapatuloy ang krisis ng sambayanan at ang patuloy na paghihirap nito.

signature

Stupid Move Again

kuya_noynoy

Screenshot from my Facebook last May 7, 2010, The caption is added by the author.

So Noynoy made another stupid move last week. When will he ever learn?

Noong isang araw lang ay sinibak niya si Dr. Nilo Frisco bilang hepe ng PAG-ASA dahil daw sa mga naging maling forecast nito. Ito ay hinggil sa forecast nila na ang Bagyong Basyang ay hindi tatama sa Metro Manila pero ang nangyari dumaan nga ito. Pero muling nagpalabas ng panibagong dahilan ang Malakanyang - kaya daw sinibak si Dr. Nilo ay dahil sa umano'y di pagkakaunawaan nito at ng kanyang 'immediate superiors.'

Ano man ang sinasabi nilang dahilan, hindi tama na pagbuntunan ng sisi at galit si Dr. Frisco Nilo o ang PAG-ASA. Hindi naman nila kasalanan kung lumihis man ang bagyo dahil sa 'natural occurence' ito. Hindi naman sila Diyos para sabihin sa bagyo na dito ka dumaan dahil iyun ang forecast nila. Wala kang kontrol sa kalikasan. At kaya nga forecast o 'pagtaya' sa panahon - hindi ka 100% sigurado na tutugma o tama ito.

Hindi rin kasalanan ng PAG-ASA kung pumalpak man sila dahil na rin sa sobrang kalumaan na ng kanilang mga kagamitan. Dati ko pa naririnig ung pagnanais ng PAG-ASA na bumili ng Doppler Radars para mas maging accurate ang kanilang forecast. 1998 pa sila humihingi ng badyet para sa kanilang modernization plan. Pero dumaan na ang malalakas na bagyong Loleng, Frank, Milenyo, Ondoy at Pepeng na kumitil ng libu-libong buhay at sumira ng ilang bilyong pisong pananim at ari-arian - wala pa ring nangyayari.

At biruin niyo, kailangan pang mamalimos ng PAG-ASA sa JICA at ibang pang foreign agencies para humingi ng grant upang makabili ng mga Doppler radars na ito.

Ang bukod tanging nangyari ay ang paglisan ng mga weather forecasters ng PAG-ASA papunta sa ibang bansa.

Gusto ni Noynoy na mawala sa gobyerno ang katiwalian. Pero sa pagkakaalam ko, hindi naman nagnakaw, tiwali o abusado sa kapangyarihan si Dr. Frisco Nilo. Pero bakit siya ang pinagdidiskitahan? Baka naman dapat niyang unahin eh ung palpak na paghahanda ng NDCC. Nagbabala ang PAG-ASA na may darating na bagyo, hindi ba dapat eh naghanda na agad ang NDCC at hindi nila hinintay ung pagtama ng bagyo?

Iilan na nga lang sila na nagtitiis at buong pusong naglilingkod sa bayan sa kabila ng mababang pasahod at lumang kagamitan tapos gaganyanin pa sila ni Noynoy? Hindi na ako magugulat kung malalaman natin na may magandang offer na sa kanila ang foreign weather agencies para magtrabaho dito. Hindi na rin ako magtataka kung sa susunod, magigising tayo na wala na ang lahat ng naglilingkod sa PAG-ASA.

At doon sa ilang panatiko ni Noynoy na natutuwa sa ginawa ng boss nila, magiging maayos na ba ang forecast ng PAG-ASA kung maaalis si Dr. Frisco Nilo? Kung iyong US nga na may modernong kagamitan ay pumalpak sa pag-forecast kay Hurricane Katrina, hindi ba mas magaling di hamak ung mga forecasters natin dahil sa kabila ng kakulangan, pinipilit at nagagawa pa rin nilang makapagbigay ng pagtaya sa panahon?

Nakakaawa sila. Ito pa ang kanyang nakuha sa kabila ng sakripisyo nila.

At lagi-lagi, ang mga maliliit na tao ang kinakawawa. Sila lagi ang pinagbubuntunan ng sisi. Pero iyung mga abusado at tiwali, malaya pa rin at ayun nga, nagrereklamo sa Kongreso kung bakit daw siya masyadong pinagsasalitaan ng masama.

Ito ba ung ipinangako ni Noynoy na 'daang matuwid'? Sa isa lang ako nakakasiguro, ito ung binotong presidente ng 15 milyong Pilipino - walang kamuwang-muwang sa mundo.

Akala mo kung sinong may nagawa.

More Links:

http://www.ellentordesillas.com/?p=12352

http://newsinfo.inquirer.net/inquirerheadlines/nation/view/20100721-282272/Disturbance-24-PAGASA-specialists-lose-hope-leave-RP

http://www.gmanews.tv/story/105959/dost-pagasa-in-advanced-talks-with-jica-for-3-doppler-radars

signature

Unang SONA Rally

"Only through militant struggle can the best in the youth emerge."

Sabado ng hapon, naisipan ko na sabihin sa aking kapatid ang balak ko na gawin sa Lunes: ang pumunta sa SONA ng BAYAN. Gaya ng inaasahan, hindi siya sang-ayon sa aking plano. Hindi na rin naman lihim sa kanila ang mga nagiging aktibidad ko nitong mga nagdaang buwan (liban sa ilang pagkakataong patago ko itong ginagawa). Pero dahil may kalokohan din siya na pinagtatakpan ko, bilang kapalit, kailangan niya din ako pagtakpan. (*insert evil laugh here*)

---

Dumating ang Lunes ng umaga. Naka-plano na ang lahat: papasok ako sa umaga dahil may mahalagang ako quiz sa isang major subject na magsasalba ng aking grade at liliban ako sa aking klase sa hapon. Sa mga kaklase ko, alam na nila ang aking gagawin dahil na rin sa aking pag-plug tungkol dito sa dulo ng aming report sa isang klase. Pero hanggang sa araw a iyon, tanong pa rin sila ng tanong kung tutuloy ba ako at bakit ako pupunta doon. Si ma'am na aking prof sa major na pinasukan ko ay alam din niya na pupunta ako. (Hi ma'am! :D)

---

Nananghalian kami ng mga kaibigan ko sa isnag fast food chain malapit sa school (alam na ng mga taga-CEU). Sa totoo lang, kahit man lang sa araw na iyon, ayaw ko muna sana kumain doon. Pumasok kasi sa isip ko ang iba't ibang kontradiksyon ng buhay. Habang ako ay kumakain sa isang de-aircon na kainan at gumastos ng 100 piso para sa ilang pirasong pagkain, maraming Pilipino ang hindi nakakakain ng tatlong beses sa isang araw at nabubuhay lamang sa 50 piso kada araw.

Maaaring medyo OA sa iba pero iyun ang katotohanan. Habang ang ilang ay parang ATM kung magpakawala ng pera sa kanilang kamay, maraming Pilipino ang nagtitiis sa hirap dahil sa pinagkaitan sila ng pangunahing karapatan na makapagtrabaho o magsaka sa kanilang sariling lupa upang kumita ng sapat at may maihain sa kanilang pamilya.

Sa bawat bagay na ating gagawin, dapat nating isipin na may kaakibat ito na pagharap sa realidad ng buhay ng ibang tao. Hindi iyung dahil sa maswerte tayo at malas sila.

What a dilemma I had that day. Kaya mga pre, sa nanay na lang ni ate amy tayo kumain lagi ha. :D

---

Alas dose ng tanghali. Habang nag-aabang ng bus sa may kapitolyo. Maraming mga bagay ang pumasok sa isip ko. Sabay sabay silang dumating kaya't wala na akong matandaan maliban sa isa: makabuluhan ba ang aking gagawin?

---

Dumating ako sa rally na naguumpisa na ang programa. May mga talumpati, pag-awit at pag-saayaw. Lahat ay expresyon ng paglalabas ng kanilang saloobin sa bagong rehimen na tila puno lamang ng pantasya't ilusyon na walang pagbabagong idudulot sa bayan. Iba't ibang tao ang aking nakita. Mga estudyante, guro, manggagawa't magsasaka. Hindi ko man sila nakausap at narinig ang kanilang mga kwento batid ko sa kanilang mga mukha ang pagnanais na tunay na makalaya sa kinasasadlakan nilang paghihirap.

Kakaiba pala ang pakiramdam na nakakasama sa mga ganitong pagkilos. Sayang nga lang at di ako nakasama sa pag-martsa. Pero sa maikling oras na naroon ako, ramdam na ramdam ko ang higit pang pangangailangan upang patuloy na lumaban at kumilos para isulong ang tunay na pagbabago. Kailangan pa ang patuloy na pag-aaral ng lipunan at pag-oorganisa ng kabataan upang makiisa sa laban ng malawak at nagkakaisang sambayanan.

---

May isang eksena sa SONA na tumatak sa akin. Nakita ko ito habang nakaupo sa may kalsada. Eksaktong pagtingin ko sa direksyon ng pinanggagalingan ng sikat ng araw, nakatayo sa ibabaw ng dyip ang isang lalake na may hawak na bandila ng KMU. Buong gilas niya ito iwinawagayway. Kung tama ang aking pagkakatanda, sinasabayan niya noon ang pag-awit ng 'Rage' ng bandang The Jerks. Nakaharang siya sa matinding liwanag ng araw at kakaibang sensasyon ang aking naramdaman habang nakikita ito. Sayang at wala akong digicam para maipakita ito sa inyo ngayon.

Sa eksenang iyon, dalawa ang aking naging realizations.

Una, masyadong nakakasilaw ang kulay dilaw na liwanag di umano ng pag-asa. Maningning ngunit nakakabulag. Aakalain mo na may dalang pag-asa pero ang totoo, binubulag ka nito upang hindi mo na lang makita na may bulok sa paligid mo. Isa pa, hindi mo ito kayang matitigan ng diretso. Kaya't kailangan ng magsisilbing pangharang at panlaban sa nakakasilaw at nakakabulag na pag-asang dala ng kulay dilaw na liwanag na nililinlang ang sambayanan.

Ikalawa, ang tunay na pag-asa ay wala sa liwanag na nagmumula sa itaas. Ito ay magmumula sa liwanag na nasa likod ng lumalaban na sambayanan. Ang sambayanan na handang ialay ang kanilang buong buhay para ipaglaban ang kanilang mga pangunahing karapatan na ilang daang taong ipinagkait. Ito ay magmumula sa atin - sa sama-sama nating pagkilos para itulot ang tunay na pagbabago. Tayo ang maglalantad ng kabulukan ng lipunan. Tayo rin ang magapapnibago dito.

---

Marami ang hindi nakakaunawa kung bakit kailangan ko na gawin ito. Simple lang naman. Tinapos ko na ang panahong sarili ko na lamang ang aking iniisip. Noong gabi bago ang SONA, may nabasa ako na ilang mga artikulo na nagbigay liwanag sa akin kung bakit ba kailangan pa ang mga pagkilos na gaya ng naganap noong Lunes. Sinabi sa isang artikulo, 'ilang taon na kayong walang paki-alam, wala namang napapala.'

Lumalaban ako dahil hindi ko na kaya ang manahimik. Hindi ko matiis na habang komportable ang aking buhay, milyong Pilipino ang naghihirap. Bahagi na rin ito ng aking pagsisisi na hindi ko sineryoso ang aking pag-aaral noon. Nasa magandang unibersidad na ako, pero hindi ko pa inayos ang buhay ko. Ngayon, pilit ko na binabawi ang lahat. Alam ko na kulang pa. Pero sa bawat hakbang na aking gagawin, ang lahat ay inaalay ko para sa ikatatagumpay ng laban ng sambayanan at para sa tunay na pagbabago't kalayaan.

Alam ko na maaaring walang silang pakelam sa gagawin ko. Pero alam ko na balang araw, kapag nakamit natin ang tagumpay, silang mga walang pakialam sa mga ginagawa natin ang magpapasalamat dahil 'di tayo yumukod sa mga mapang-api't makapangyarihan. Magpapasalamat sila dahil nanindigan tayo para magkaroon sila ng magandang kinabukasan.

Sa ngayon, tila walang kabuluhan ang lahat. Hindi tayo pinapakinggan. Pero hindi naman nadadaan sa mabilisan ang lahat. Hindi nadadaan sa isang eleksyon. Hindi nadadaan sa dalawang EDSA. Dahil nakita naman natin ang nangyari noon. Balik sa dati. Kaya kailangan ang patuloy at masikhay na pagkilos. Unti-unti, ang bawat hakbang at mga kasamang bumagsak, ay tungo sa pagkamit ng ating tagumpay.

'..rage against the dying of the light.'

Photos coutesy of Vanessa Faye Bolibol and Tudla Productions from their Facebook Accounts

signature

SONA ng BAYAN 2010

ab-july-26-sona-ng-bayan

It isn't enough for us to wait for Noynoy to tell what he plans to do for us. We should let him know what WE want him to do for us. Whether you voted for him or not, he is now our president and we should assert to him what the real needs of the people are.

Sa darating na July 26, 2010. Walang [pa]pasok dahil ang lahat ay magtutungo sa SONA ng BAYAN upang sama-sama nating ipahayag sa administrasyong Noynoy Aquino ang tunay na lagay ng bayan at ang kanyang mga dapat na gawin upang bigyang lunas ito.

Ang tunay na pagbabagong panlipunan ay magsisimula sa sama-sama nating pagkilos.

ab-july-26-sona-ng-bayan-2

May pasok ka sa Lunes? Ang isang araw na pagliban sa klase ay maaaring isang malaking kawalan sa iyong attendance o grade. Pero magagawan naman yan ng paraan. Maaari ka pa na bumawi lalo na kung mag-aaral ka ng mabuti.

Ngunit ang pagkilos sa Lunes ay parang isang linya sa lumang awit: "..it's now or never." Habang nasa umpisa pa lang tayo ng rehimen ni Noynoy, mahalaga na agad nating maiparating sa kanya ang nais nating mangyari para sa ating bansa.

Kailangan ang nagkakaisa nating mga tinig upang talunin ang mga bulong ng mga trapo at oportunista na nakapaligid sa kanya. Dahil kung pababayaan natin na magpadala siya sa sulsol ng mga makasariling interes na ito, tayo na naman ang kawawa sa bandang huli. Mahirap nang bumawi.

Tapos na ang panahon para maging apathetic. Laos na ang mga walang pakialam sa mundo. Dahil kahit pilit mo mang iwasan ang katotohanang lugmok sa krisis ang bayan, sasambulat ito sa iyo kahit saan ka bumaling. Kaya't higit kailanman, ngayon ang tamang pagkakataon para tayo ay kumilos upang tunay na pagbabago nga ang manaig sa ating bayan. :)

Muli, SONA ng BAYAN. July 26, 2010. Pagtitipon ng kabataan sa may kanto ng Tandang Sora at Commonwealth Avenue. Para sa iba pang detalye, mag-email sa anakbayan.media@gmail.com o mag-text sa 09086123260.

signature

On My "Writing Habits"

Tanong mula sa Formspring: "Ano po mga favorite mong topic tuwing nagsusulat ka? :) Saang place ka madalas magsulat? Kailangan ba talaga ng inspirasyon kapag magsusulat? Kung ganun, sino/ano inspirasyon mo? xD"

Halos lahat. Nasubukan ko na rin noon sumulat ng tungkol sa showbiz pero laging may halong pulitika or should I say, 'social perspective?' Madalas din ang tungkol sa buhay ko dahil masyado akong madrama. Lol.

Madalas nag-uumpisa ung mga isinusulat ko sa isang note na tina-type ko sa cellphone. Tapos pag naubos na ung 3000 characters. Saka ako magsusulat sa isang papel na madalas di ko natatapos. Kaya sa harap ng computer ako nagsusulat. Pag inspirado ako, tuloy-tuloy ang pagpindot ko sa keyboard. Pag ndi. Pinapanuod ko ung mga paboritong videos ko na nakasave sa PC.

Kung place, lahat halos ng artikulo na naisulat ko eh naumpisahan habang nakasakay ako sa kahit anong sasakyan. May makikita kasi ako na isang bagay o pangyayari sa byahe na nag-iinspire sa akin magsulat.

Siguro ung inspirasyon eh secondary. Una talaga eh kailangan na gusto mo talaga magsulat. Un ang mahalaga.

Inspirasyon? Hmmm.. Depende sa kung ano ang aking isinusulat. Ung huling post na sinulat ko na nasa FB ay dahil sa mga nakita ko na bata noong naglalakad ako pauwi. Nagkakalkal sila ng basura. At iyung narinig ko na argumento sa dyip na kaya hindi raw nakakapag-aral ung anak nung kapitbahay nila eh dahil tamad ung nanay at tatay. Ayaw daw magtrabaho.

Kaya wag ka tatabi sa akin sa biyahe at malamang na magawan kita ng artikulo. :D

Ang haba uli ng sagot ko. Haha.. :D

Tanong lang ng tanong. Make me feel important. Lol.

signature

On the "Yellow" Posters in Bulacan

Tanong mula sa Formspring: "Anu masasabi mo sa mga posters na kumakalat na tumutuligsa sa mga alvarado ng pagtatayo ng isang political dynasty sa lalawigan? tingin mo, sino yung nagpapakalat nito? at panu mo nasabi na hindi nga tutulad si alvarado sa mga naunang namuno sa bulacan?"

Well, obvious na galing ito sa kaniyang mga nakalaban. May dalawang punto ako hinggil sa dinastiya. Una, nagiging masama ang dinastiya dahil isinasara nito ang oportunidad para sa ibang tao na may kakayahang maglingkod ngunit walang pinansyal na kapasidad at nagdudulot ito (madalas) ng katiwalian at tila pag-angkin na ng isang pamilya sa pamahalaan (gaya ng ginawa ng Mendoza siblings na nagpasahan lang sila ng puwesto).

Ikalawa, hindi masama ang pagkakaroon ng dinastiya kung ang kanilang pananatili ay lehitimo at suportado ng mamamayan at ang kanilang pamumuno ay kakikitaan ng malawak na progreso at pag-ahon ng mga tao sa kahirapan.

Pero sa akin mas matimbang ung unang punto. Ngunit wala naman din kasi un sa kung sino ang nakaupo - ito ay nasa kung may ginagawa ba ang nakaupo.

Si Alvarado ay may magandang reputasyon noon pa man sa Unang Distrito. Kilala na madaling lapitan at hingan ng tulong. Kung tama ang aking nabalitaan, naglalaan sila ng dagdag na pondo sa PGH para sa mga indigent patients mula sa Bulakan. Mga bagay na hindi nagawa nung dalawang magkapatid na walang ibang ginawa kundi magpatayo ng mga waiting shed at magpasikat.

May malinaw din na paninindigan si Alvarado sa mga isyu sa Bulakan gaya sa North Food Exchange, pagmimina sa Biak na Bato at sa kalagayan ng mga Dumagat sa DRT. Paninindigan na hindi natin nakita sa magkapatid.

Ang mahalaga lang, babantayan pa rin natin si Alavardo gaya ng pagbabantay na ginawa natin sa dalawang magkapatid upang ang kaniyang mga polisiya at ipapatupad na programa ay maging pabor sa mga mamamayan.

Tanong lang ng tanong. Make me feel important. Lol.

signature

My Top Ten Emerging Influential Blogs (Partial List)

This is my first time to nominate for the Top 10 Emerging Influential Blogs for 2010. It is "a writing project that seeks in identifying new and emerging blogs who are making an impact to its readers in 2010." For the rules on how you can participate, check it out here. I felt compelled to nominate these blogs which made a lot of difference in my life these past few months so here they are. (I'm becoming emotional again. Lol.)

Ang Lungga ng Babaeng Otes

With over a thousand posts in her blog, Pia Montalban is a really passionate writer. She can write well-versed poems and thought-provoking essays. She talks about from the most personal to the most pressing social issues of our country. Blogging since 2007, she is but one of the few who remains firm and fervent in her desire to speak out her mind and share the lessons of her life.

Kapirasong Kritika

Teo Marasigan's long posts in his blog would bore any typical web user whose attention span is short and prefers seeing more images than text. But I tell you once you get hooked, you'll surely ask for more. More than his progressive views on politics and society, he doesn't claim to be self-righteous but he is firm on his principles and what he is fighting for. Progressives should read his blog often as well as those people who often criticize the Left for Teo's posts clearly explains things which are often misrepresented on mainstream media.

Rafael Anton Dulce

Currently ANAKBAYAN's National Vice Chairperson, I won't forget that day when this guy suddenly placed harsh comments on my previous blog. But I must admit, he made me realize later that what I wrote is simply baseless and full of crap. Eventually, I end up joining ANAKBAYAN back in UP.

Now, Anton, as everyone calls him, continues to write hard-hitting and sharp political commentary on his blog without apologies. You may decry him for being so rude in his posts and becoming too personal sometimes but in a crisis-ridden society that we are all into, we need to get real, straight to the point and give concrete solutions to the most pressing problems that majority of Filipinos are facing.

REKLAMOTION

For the first time, we now have drinking buddies sealing their friendship with a blog. Kidding aside, this blog contains contains the musings, commentaries and opinions of four friends sharing the same interests though they have differing views. This is quite unusual for a collaborative but that's what makes this blog a must-read for years to come. I must admit that this blog inspired me to push through with a project that I've been dreaming of eversince. Coming soon! Thanks to Reklamotion. :D

Secret Garden

Who would've expect that 'an average girl with a broken camera' (as she says so) can come up with nicely taken pictures that would surely captivate you. She's also awesome at creating vector images (which I hope she'll teach me how to do it) which are really nice, cute and girly. :D

The Barefoot Scientist

We may have disagreed on some things but I really admire how intellectual and progressive this man is. But what him different from other intellects is that he never fails to reach out and connect well with his audience. He's a geek who supports Free and Open Source Software but he never loses sight on the different social issues that are hounding our country today.

The Red Diary

She's annoyed with me because I keep on asking why she has the same profile pictures for all her online accounts - Twitter, Facebook, Blogger, etc. But you won't be annoyed with her (even if she has the same profile pic all over) as chronicles her life in this blog as a student leader and an ordinary teenager who lives out her life while serving for the greater good of her fellow students.

We Sell Martians

From drinking buddies (just kidding) now we have lovers. Lovers often seal their unending love with a kiss. But Lara and BB chose to seal it with a blog. These two lovers came into prominence when they published their widely circulated post about a senatoriable who ran last elections and almost won Gladly that senatoriable didn't won (sorry no clues for you. :P).

Pedestrian Observer

I may not always agree with what they say but this collaborative blog helps me think and rethink my stand on issues. Many will find it hard to understand some of their posts but you will surely appreciate how they give time and effort to give a deeper look on today's pressing issues.

One more to go. :) If you want your blog to occupy the last spot and you think you are worthy of it, leave your creative comments and responses below and tell me why should I include you on my list.

Thank you for these sponsors who made this project possible: Events and Corporate Video, Budget hotel in Makati, Pinoy Party Food, Copyediting Services, PR Agency Philippines, Budget Travel Philippines, Send Gifts to the Philippines, Roomrent - units for rent, Search Profile Index, and Corporate Events Organizer.

signature