Seven years is enough, as one group said. And truly, enough is enough. We cannot have more of these scams, scandals, graft, corruption and blatant violation of human rights. We don't need an economist who doesn't even care about her people and all she boasts are the numbers and figures which people cannot eat.
It's about time my fellow Filipinos to take away the power we have given them. It's about time to stand side by side without those politicos around. It is time that we do not depend on the calls of the church or some charismatic leader for us to get involved and stand up for real change in our country.
It is time for us to change the country without them.
And here is a literary piece dedicated to all Filipinos created by Bernard Backman.
REVERSE CREATION
by Bernard Backman
In the end, we destroyed the heaven that was called Earth. The Earth had been beautiful until our spirit moved over it and destroyed all things.
And we said...
Let there be darkness... and there was darkness. And we liked the darkness; so we called the darkness, Security. And we divided ourselves into races and religions and classes of society. And there was no morning and no evening on the seventh day before the end.
And we said...
Let there be a strong government to control us in our darkness. Let there be armies to control our bodies so that we may learn to kill one another neatly and efficiently in our darkness. And there was no evening and no morning on the sixth day before the end.
And we said...
Let there be rockets and bombs to kill faster and easier; let there be gas chambers and furnaces to be more thorough. And there was no evening and no morning on the fifth day before the end.
And we said...
Let there be drugs and other forms of escape, for there is this constant annoyance - REALITY - which is disturbing our comfort. And there was no evening and no morning on the fourth day before the end.
And we said...
Let there be divisions among the nations, so that we may know who is our common enemy. And there was no evening and no morning on the third day before the end.
And finally we said...
Let us create God in our image. Let some other God compete with us. Let us say that God thinks as we think, hates as we hate, and kills as we kill. And there was no morning and no evening on the second day before the end.
On the last day, there was a great noise on the face of the Earth. Fire consumed the beautiful globe, and there was silence. The blackened Earth now rested to worship the one true God; and God saw all that we had done, and in the silence over the smoldering ruins... God wept.
And to show my defiance to this morally bankrupt, corrupt and evil regime, this was posted in all of my blogs.
It's election time again in UP and I'm here to support STAND UP. Sa lahat ng mga ISKOLAR NG BAYAN:
VOTE STRAIGHT STAND UP SA USC!!!
TUNAY. PALABAN. MAKABAYAN.
"If these people are really logical thinkers, then they should see why do these progressive groups are shouting at the streets, why do people from the provinces end up living near the railways and under the bridges? Have they seen that too? I think no. It is easy for them to criticize what we are doing by saying: It leads to nowhere. But what have they done? Nothing. It is hard for them to fight for a stand or a cause that would take away their comfort zones. They prefer to remain quiet or they may be doing a lot of noise but they are trying to distract away people from the real issues.
Minamaliit nila ang kakayahan ng masa, mag-aaral at manggagawa na mag-isip at kumilos para baguhin ang kalagayan nila sa buhay sa pamamaraang nais nila."
Narito ang isang lumang artikulo na nakita ko sa aking documents. Ito siguro iyong ginawa kong article noong mga panahong inis ako, o 'frustrated' sa mga taong.. *uhurm* nangongopya.. Hindi ito lumabas sa school paper natin at siguro dito ko na lang ito ilalabas kasi sayang.. hehe.. basahin na lang ninyo..
---
Matapos ang isang linggo na aking pag-iisip mula noong mangyari ang “violent” na reaksyon ng mga minamahal kong kamag-aral, nandito na ang isang artikulo na hindi kasing tindi noong isa dahil ito ay masasabi nating mas matindi ngunit kakaiba ang pagiging matindi.
Para ito sa lahat, sa mga minamahal kong kamag-aral, sa lahat ng mga nag-aaral, sa lahat ng mga guro, para sa aking minamahal na bayang Pilipinas at higit sa lahat kay Lord na pinagmulan ng lahat ng aking lakas ng loob, lahat ng inspirasyon at ang nagbigay ng aking talento upang isulat ang artikulong ito.
November 28, 2005
Dear Lord,
Una po sa lahat, kumusta na kayo diyan? Marami pa po bang mga nakakaabot diyan sa langit o marami na ang nahuhulog sa impyerno? Sana naman po hindi. Sana lahat po ng namamatay ay nakakaabot diyan. Sana naman po tama pa rin at maganda sa inyong paningin ang lahat ng aming mga pinaggagawa dito.
Pero Lord, magpapasalamat lang po ako dahil patuloy niyo akong binibiyayaan araw-araw. Ito na lamang pong nabubuhay ako ay isa nang malaking biyaya, lalo na po itong nakakasulat pa ng mga ganitong klase ng article na alam ko po na hindi magugustuhan ng nakararami at makakasakit ng mga damdamin.
Lord bakit po ba sila ganoon? Hindi ba sila nakokonsenya sa ginagawa nila. Nasisikmura ba nila ang mga kanilang ginagawa? Hindi ba nila naisip na nasisira ang kanilang buhay? Sinisira nila ang magandang bukas na kanilang haharapin. Marami silang magagandang pangarap. Gusto nilang maging engineer, doktor o kaya maging pinakamayaman sa buong mundo? Pero hindi ba nila naisip na sa ginagawa nilang ito, unti-unti silang nalalayo sa daan patungo sa kanilang mga magagandang pangarap?
Nasayang lang ang kanilang mga pinaghirapan.
Marahil sasabihin nila, “parang ikaw hindi mo ba ginagawa iyon” o kaya ay “hindi ka ba nagkakasala” o kung hindi ay “hindi ka ba nakakagawa ng pagkakamali.” Alam po ninyo iyon Panginoon. Marami akong pagkakasala, hindi ako perpekto. Pero Lord, gusto ko lang po na sabihin sa kanila na palaging may puwang sa pagbabago at saka hindi po ako mag-iingay ng ganito kung kahit na sinabi mo na sa kanila na mali, na alam naman nilang mali, pero paulit-ulit pa rin nilang ginagawa, tama ba naman iyon? Sobrang kapal po ng kanilang mukha. Mas makapal pa po yata sa buwaya. Iyon po bang harap-harapan at talaga naman pong garapalan. Mas matindi pa po yata sa mga politiko dito sa Pilipinas.
Kung iyong mga politiko nga po patago kung gumawa ng katiwalian, pero heto po sila, mga estudyante pa lamang mas matindi pa sa nagnanakaw ng pera. Hindi bale kong manakawan ka ng pera dahil kikitain mo pa iyon, pero iyong ninakawan mo ang iba pagkakataon na malasap ang tagumpay at makita ang bunga ng kanilang dahil sa kanilang mga paghihirap, mahirap na iyon bawiin at hindi mo puwedeng kitain pa.
Haaaaaaaaaayyyy… nakakadismaya po talaga Lord. Mabuti na lang po at may ilan na medyo nagbago na. Kaya talagang iilan lang sila at kakasya ang isang kamay mo para bilangin sila. Siguro sila talaga ang mga taong talagang nakonsensya at naisip na unfair ang kanilang mga ginagawa para sa iba. Sila habang napakadali ng kanilang buhay, iyong iba nagpapakapuyat at naghihirap para lamang makuha ang gusto nila.
Siguro naisip nila na wala naman itong magagawang mabuti para sa kanila. Siguro naisip nila na hindi masarap ang pakiramdam na nakuha mo nga ang gusto mo pero nag-shortcut ka. Sana Lord, maisip ito noong iba. Sana lang po.
Panginoon, sabi ni Jose Rizal, kami ang pag-asa ng bayan. Pero paano po iyong iba? Pag-asa po ba sila o salot? May maitutulong po kaya sila para sa Pilipinas? Lord, hindi ko naman po sinasabi na ako ay isang napakagaling na tao at marami akong magagawa para sa Pilipinas. Tulad rin po nila ako na nagkakamali, nakakagawa ng kasalanan at hindi po ako perpekto. Kung may mali ako i-tama po nila ako, pero dahil may mali sila kaya itina-tama ko sila. Ang sa akin lang po ang tama ay tama at ang mali ay mali. Sobra na ang kanilang ginagawa. Hindi na ito tama. Ayaw kong magkasala dahil sa nagbubulag-bulagan ako sa mali ng aking kapwa. Basta po Lord, sinabi ko na sa kanila ang kanilang mali. Sana po ay matauhan sila. Kung hindi pa rin po at talagang manhid na po sila, Panginoon, kayo na ang bahala sa kanila.
Salamat at natapos din po.
Nagmamahal,
Dennio
P.S. Sana po matupad na ang hinihingi ko sa inyo na… basta po iyon na ‘yon.
Sana, ito ang maging daan para magbago at mamulat kahit ang ilan. Sana lang. Pero kung walang nangyari, basta ako pa lang ang naglakas ng loob na gumawa nito. Bitin pa ito at marami pa. Pero siguro unti-unti tayong magsimula at magbago para sa mabuti. Kahit paunti-unti sana marami ang mabago.
Muli inuulit ko, hindi ako perpekto, tao lang ako na nagkakasala’t nagkakamali pero kapag may hindi nagustuhan, nagsusulat isang article na siguradong dadaan sa butas ng karayom, tatanggap ng sandamukal na batikos at magagalit sa toot na nagsulat ng article na ito. Pasensya na ganito ako eh, respetuhin niyo na lang ang mga sinabi ko at rerespetuhin ko ang gusto niyong sabihin.
Lord bakit po ba sila ganoon? Hindi ba sila nakokonsenya sa ginagawa nila. Nasisikmura ba nila ang mga kanilang ginagawa? Hindi ba nila naisip na nasisira ang kanilang buhay? Sinisira nila ang magandang bukas na kanilang haharapin. Marami silang magagandang pangarap. Gusto nilang maging engineer, doktor o kaya maging pinakamayaman sa buong mundo? Pero hindi ba nila naisip na sa ginagawa nilang ito, unti-unti silang nalalayo sa daan patungo sa kanilang mga magagandang pangarap?
Image copyright by Jose Dennio P. Lim Jr.
Papel ang pinagsulatan ng article na ito bago mo ito mabasa dito. Kapag may kailangan tayong sulatan, ang unang hinahanap natin ay papel. Hindi natin ito nakikita pero napakahalaga ang papel ng “papel” sa ating buhay. Libu-libong taon na ang nakalipas mula nang maimbento ang papel. Mula noon, naging malaki na ang papel ng “papel” sa lahat ng tao.
Noong isinilang tayo, may malaking bahaging gagampanan kaagad ang “papel” sa ating buhay. Sa isang papel na tinatawag nating birth certificate nakasulat ang ating gagamiting pangalan at ang araw ng ating kapanganakan. Ang papel na ito ay napakahalaga at gagamitin natin hanggang sa tayo ay mamatay. Madalas din na kabilang ito sa mga requirements gaya ng pagpasok sa paaralan. Birth Certificate. Papel.
Simula pa lang kailangan na natin ng papel.
Nang tayo ay nag-aaral na, natutunan natin na sumulat gamit ang “papel”. Natuto tayong magbasa dahil sa mga nakasulat sa mga libro. Marami tayong bagay na natutunan dahil sa ating mga nababasa sa mga libro. Libro. Papel. Marami tayong natutunan na gamit ang papel.
At sa ating pagtatapos sa elementary, high school at kolehiyo, isa na namang “papel” ang may malaking papel na gagampanan sa ating buhay: ang diploma. Ito ang patunay na natapos tayo sa ating pag-aaral. Ngayon dalawa na silang papel, kasama ang birth certificate, na may malaking papel na gagampanan sa ating buhay. Diploma. Papel. Ito na ang patunay na tayo ay nakatapos sa ating pag-aaral.
May pagkakataon na gagamitin natin ang papel, ang mismong papel na naging dahilan upang tayo ay may matutunan, ay gagamitin natin para naman may matutunan ang iba. Sa ganitong paraan, naipapakita natin ang pagbibigay ng pasasalamat at pagpupugay sa papel na nagturo sa atin ng maraming bagay upang ang iba naman ang may matutunan sa pamamagitan ng papel. Papel. Ibabahagi naman natin ang ating mga natutunan.
Isang beses naisipan mong mamili sa isang supermarket. Nang nakabayad ka na sa counter. Inabot sa iyo ng kahera ang resibo ng iyong mga pinamili. Nakita mo na medyo napamahal ang mga binili mo. Kaya sinabi mo sa sarili mo na magtitipid ka na. Resibo. Papel. Simpleng bagay na nagturo sa iyo ng isang aral.
Kapag may okasyon gaya ng birthday o di kaya ay anniversary, ano ba ang inaasahan mo na magdadala ng balita sa iyong mga kamag-anak at kaibigan? Hindi ba’t gagawa ka ng imbitasyon? Ito ang magpapaalam ng mga mangyayari sa okasyong ito. Imbitasyon. Papel. Naging daan para malapit ka sa mga mahal mo sa buhay. Tinulungan ka na naman niya.
Hanggang sa ikaw ay pumanaw na. Nandyan pa rin siya. Kailangan mo na naman siya bilang death certificate. Nakatala naman dito kung ano ang iyong ikinamatay at kailan ito nangyari. Kailangan din ito ng mga kamag-anak mo para makuha ang kanilang makukuhang mga benepisyo mula sa iyo. Death certificate. Papel. Mamatay ka na lang at aalis ka na sa mundo, nandiriyan pa rin siya. Kailangan mo pa rin siya.
Napakaliit na bagay kung tutuusin ang mga ito. At dahil sa sobrang liit, hindi natin naiisip ang kahalagahan nito sa atin. Papel: napakasimpleng imbensyon na may mga simpleng gamit na may mga kumplikadong papel sa ating buhay.
Paano na lang kung hindi ito naimbento? Paano kung naimbento nga ito pero hindi naman ginamit? Saan tayo susulat? Ano ang babasahin natin? Paano tayo matututo? Paano tayo makakapag-communicate sa iba? Paano pa maiimbento ang iba pang bagay gaya ng computer at cellphone kung hindi tayo nakagamit ng papel? Paano ‘di ba?
Papel: maliit na bagay ngunit malaki ang ginagampanan sa ating buhay. Ang papel kasama ng iba pang mga simpleng imbensyon, sana makita natin kung gaano sila kahalaga. Simple lang sila ngunit kapag nawala, malaki ang kanilang epekto sa buhay natin.
Simpleng papel. Hindi ba?
Image Source: The Daily Green (Slideshow Picture)
Project Dennio by Jose Dennio Lim Jr. is licensed under CC BY-NC-SA 4.0
