pErS sEm LeSsOnS

Sa unang 5 buwan ko bilang isang mag-aaral sa mataas na paaralan, dito sa Unibersidad ng Pilipinas, narito ang ilang sa mga bagay na aking natutunan habang ako ay nandito. May mga masasabi ko na 'scientific studies' ako na natutunan at ako mismo ang 'experimental rat.'

1. Ang pinakamasarap na bagay na maaaring mangyari sa iyo ay ang maging tanga. Dahil dito madami kang bagay na matutuklasan. Makikita mo ang tunay mong sarili.
2. Isa pang masarap na mangyari ay ang maligaw ka ng silid-aralan na papasukan at makinig ka sa itinuturo ng iyong propesor hanggang sa malaman mong hindi pala iyon ang iyong klase.
3. Maganda talagang ehersisyo sa katawan ang paglalakad, lalo na sa ilalim ng mga puno. Sariwang hangin ang iyong malalanghap.
4. Mag-ingat sa higad na gumagapang sa iyong paa. Sa dinami-dami ng mga lugar na puwede akong gapangan ng isang higad ay doon po sa aking kuwarto sa aming 'boarding house.' Mag-ingat ka lalo na at kakatapos lang ng ulan. Siguradong nalaglag sa mga puno iyan at gagapang kung saan-saan. Huwag din ito kakamutin kung ayaw mong mamaga ka. Buhusan agad ng alcohol at sa loob ng 3 araw wala na ang kati. Iyun nga lang sa 3 araw na iyon, ubusin mo na ang iyong pagtitiis na hindi ito kamutin.
5. Mahalaga ang pamaypay sa buhay mo. Ito ay lalo na kung ikaw ay nag-100 meter dash patungo sa iyong klase. Siguradong tatagaktak ang iyong pawis. Magdala ka na rin ng tubig para palitan ang nawalang tubig sa katawan.
6. Karugtong ng tungkol sa paglalakad, kailangan na regular mo itong gagawin upang mabigla ang iyong katawan at baka magkasakit ka pa. At ang 30 minutong paglalakad ay makakaubos ng 3 litrong tubig sa katawan mo, lalo na kung lakad-takbo.
7. Huwag kang matutuwa kung wala kayong pasok. Mas mabuti nang may pasok para hindi mawala ang 'momentum' ng iyong 'desire' para mag-aral. Dahil kadalasan tuwing walang pasok, nakatunganga lang ako.
8. Minsan akala mo napakahirap ng lahat pero ikaw lang pala ang nagpapahirap sa sarili mo. Huminto ka muna at pag-isipan ang iyong mga gagawin. Minsan ang utak mo lang ang naghahalo-halo ng lahat para magmukhang mahirap pero kapag inayos mo ay hindi pala.
9. Sabi ni Thomas Hobbes, "Life is solitary, poor, brutish and short." Bakit? Dahil sa ang tao ay nasa "state of war." At bakit nasa "state of war?" Dahil ito sa ang mga tao bago ang Social Contract Theory ay mga "free and equal individuals." Dahil sa wala pang "social contract," kanya-kanya ang lahat. Pero nang ang mga "freea nd equal individuals" ay napag-isipan na hindi dapat ganito, sila ay pumirma sa isang "Social Contract" para bumuo ng "state and society." Hiwalaya ang "state" at "society" para sa mga "social contractarians." Ano ang halaga nito? Wala lang. Pero si Karl Marx ay maituturing na "the greatest thinker of all time." Bakit? Mag SocSci2 ka na lang. Hehe..
10. Huwag kang sasakay ng ikot o toki kapag mahuhuli ka na sa klase, mas maganda na maglakad ka dahil mas mabilis pa ang paglalakad kesa ang dyip.
11. Kapag may tumatawag sa iyo, huwag ka kaagad lilingon sa likod.. [evil laughter]
12. Mahirap makulong sa loob ng simbahan.
13. Isang sulat lang ang kailangan mo para makausap mo ang gusto mong makausap, lalo na yun..
14. Tayong mga kabataan ay masyadong "sellf-centered."

Iyan na ang mga masasabi ko na mahalagang aral na natutunan ko ngayon. Pero hindi pa tapos ang unang sem, baka may bago pa akong matutunan.

Image Source: Rolando Tolentino's Weblog

Share |

The Egg Throwing Incident

In support and gratituide to the organization whom assisted me in the first few days of my college life here in UP, and whom they have earned from me trust and respect, I would like to repost their statement so that all may know their position about the said incident.

Share |

Campus Journalism Act of 1991

Republic Act No. 7079

An Act Providing for the Development and Promotion of Campus Journalism and for Other Purposes

Section 1. Title. — This Act shall be known and referred to as the "Campus Journalism Act of 1991."

Sec. 2. Declaration of Policy. — It is the declared policy of the State to uphold and protect the freedom of the press even at the campus level and to promote the development and growth of campus journalism as a means of strengthening ethical values, encouraging critical and creative thinking, and developing moral character and personal discipline of the Filipino youth.In furtherance of this policy, the State shall undertake various programs and projects aimed at improving the journalistic skills of students concerned and promoting responsible and free journalism.

Sec. 3. Definition of Terms. —
(a) School. — An institution for learning in the elementary, secondary or tertiary level comprised of the studentry, administration, faculty and non-faculty personnel;

(b) Student Publication. — The issue of any printed material that is independently published by, and which meets the needs and interests of, the studentry;

(c) Student Journalist. — Any bona fide student enrolled for the current semester or term, who was passed or met the qualification and standards of the editorial board.He must likewise maintain a satisfactory academic standing.

(d) Editorial Board. — In the tertiary level, the editorial board shall be composed of student journalists who have qualified in placement examinations. In the case of elementary and high school levels, the editorial board shall be composed of a duly appointed faculty adviser, the editor who qualified and a representative of the Parents-Teachers' Association, who will determine the editorial policies to be implemented by the editor and staff members of the student publication concerned.

At the tertiary level, the editorial board may include a publication adviser at the option of its members.

(e) Editorial Policies. — A set of guidelines by which a student publication is operated and managed, taking into account pertinent laws as well as the school administration's policies.Said guidelines shall determine the frequency of the publication, the manner of selecting articles and features and other similar matters.

Sec. 4. Student Publication. — A student publication is published by the student body through an editorial board and publication staff composed of students selected but fair and competitive examinations. Once the publication is established, its editorial board shall freely determine its editorial policies and manage the publication's funds.

Sec. 5. Funding of Student Publication. — Funding for the student publication may include the savings of the respective school's appropriations, student subscriptions, donations, and other sources of funds.

In no instance shall the Department of Education, Culture and Sports or the school administration concerned withhold the release of funds sourced from the savings of the appropriations of the respective schools and other sources intended for the student publication. Subscription fees collected by the school administration.

Sec. 6. Publication Adviser. — The publication adviser shall be selected by the school administration from a list of recommendees submitted by the publication staff.The function of the adviser shall be limited to one of technical guidance.

Sec. 7. Security of Tenure. — A member of the publication staff must maintain his or her status as student in order to retain membership in the publication staff. A student shall not be expelled or suspended solely on the basis of articles he or she has written, or on the basis of the performance of his or her duties in the student publication.

Sec. 8. Press Conferences and Training Seminar. — The Department of Education, Culture and Sports shall sponsor periodic competitions, press conferences and training seminars in which student-editors/writers and teacher-adviser of student publications in the elementary, secondary and tertiary levels shall participate. Such competitions, conferences and seminars shall be held at the institutional, divisional, and regional levels, culminating with the holding of the annual national elementary, secondary or tertiary School Press Conferences in places of historical and/or cultural interest in the country.

Sec. 9. Rules and Regulations. — The Department of Education, Culture and Sports, in coordination with the officers of the national elementary, secondary or tertiary organizations or official advisers of student publications, together with student journalists at the tertiary level and existing organizations of student journalists, shall promulgate the rules and regulations necessary for the effective implementation of this Act.

Sec. 10. Tax Exemption. — Pursuant to paragraph 4, Section 4, Article XIV of the Constitution, all grants, endowments, donations, or contributions used actually, directly and exclusively for the promotion of campus journalism as provided for in this Act shall be exempt from donor's or gift tax.

Sec. 11. Appropriations. — For the initial year of implementation, the sum of Five million pesos (P5,000,000.00) is hereby authorized to be charged against the savings from the current appropriations of the Department of Education, Culture and Sports. Thereafter, such amount as may be necessary shall be included in the General Appropriations Act.

Sec. 12. Effectivity. — This Act shall take effect after fifteen (15) days following the completion of its publication in the Official Gazette or in at least two (2) newspapers of general circulation.

Approved: July 5, 1991

Source: Philippine Collegian.net

Share |

Chronology of the Assault

A Timeline on the Collegian Controversy

April 20: The Office of the Chancellor issues a memorandum on the procurement of supplies and services. Mandated by the Government Procurement Reform Act or RA 9184, it states that procurement by government units amounting to P250,000 and above shall be done through a bidding process administered by the UP administration.

June 11: As is the practice of previous terms, the Collegian, selects its printing press autonomously after canvassing price quotations from various presses. The cost per copy is P3.

June 15: Supplies and Property Management (SPMO) officer in charge Prof. Virginia Yap calls the attention of the Collegian editorial board (EB). In a meeting, she explains the necessity of the Collegian to undergo a bidding process to be facilitated by the UP admin based on the Chancellor Sergio Cao’s memo deriving mandate from RA 9184. The editors reiterated their stance that the Collegian does not fall under the UP admin or any other government unit, which Yap questions.

June 24: Recognizing the publication's deficit accumulated from the previous terms, which amounts to more than P200,000, and with pressure from the UP admin for the current term to pay for this deficit, the EB again canvasses for a cheaper printing press. The new press complies with the Collegian’s adjusted budget of P2.85 per copy.

July 8: The Collegian, again with pressure from the UP admin, submitted to the Chancellor two budget projections deliberated by the EB, one reflecting actual projected expenses, which amounts to P2,431,000; the other showing reduced expenses to comply with the tight budget and to partially offset the accumulated deficit, which amounts to P2,059,850. The Chancellor then recognizes the latter.

July 18: Since the UP admin still holds the release of the payment for the publication’s printing expenses, the Collegian requests the admin to recognize the EB’s autonomous selection of its printing press. The EB reasons that the canvassing was properly done, even according to the processes mentioned in the Chancellor's memo, except that it was not facilitated by the admin.
The Collegian then begins to conduct its autonomous bidding process to undertake greater scrutiny in selecting a permanent printing press.

July 27: In a letter, the SPMO states that the question on the Collegian's independence still has to be addressed, while reiterating that the publication should comply with the admin’s facilitation of the printing press selection.

August 25: The EB informs the UP admin of the result of its autonomous bidding process. The new printing press, which the Collegian has sealed a contract with, still conforms to the P2.85 per copy and was required to submit pertinent documents such as DTI registration, Mayor’s permit, etc. The EB also reiterates its position that the Collegian is an independent student institution, with funds directly and solely coming from the students, and is thus not covered by the Chancellor's memo or RA 9184. The EB also invoked a provision in the implementing rules of the Campus Journalism Act saying that the selection of the printing press shall be conducted by the editorial staff either through canvass or public bidding.

August 25: Student Regent Raffy Jones Sanchez raises the Collegian's concerns in the Board of Regents’ meeting, where, according to Sanchez, Roman commented that the Collegian staff should collect its own funds if it were to assert its autonomy. Roman then refers the Collegian's concerns to Chancellor Cao and Vice President for Administration Martin Gregorio.

August 28: The Collegian requests for an immediate dialogue with Roman, after learning that payments for printing expenses incurred since its first issue was still denied.

September 1: The Collegian meets with Vice Chancellor for Student Affairs Elizabeth Enriquez, together with Diliman Legal Officer Atty. Percival Cortez, as well as officers from the SPMO, Diliman Accounting Office, and Office of Student Activities. In the meeting, Cortez staunchly declares that the Collegian does not have fiscal autonomy, given that its funds paid for solely by the students are completely handled by the admin. Enriquez advises the EB that unless the publication agrees to the admin-facilitated bidding, its funds will never be released.

September 3: In the 10th Systemwide Students' Congress, student organizations from all UP units nationwide who attended the congress co-sponsored and approved a resolution opposing the implementation of RA 9184 to all student institutions and formations.

September 4: The Collegian writes to Cao to endorse the immediate release of the payment for the printing of all the Collegian’s released issues, as without such payment and without guarantee for payment of subsequent issues, the printing press can no longer proceed with the printing of subsequent issues. Cao replied the same day, and implicitly denied the release of funds as he questions the autonomy of the publication.

Excerpts from the Campus Journalism Act (CJA) of 1991

Sec. 4. Student Publication – “...editorial board shall freely determine its editorial policies and manage the publication's funds.” Sec. 5. Funding of Student Publication – “In no instance shall... the school administration concerned withhold the release of funds sourced from the savings of the appropriations of the respective schools and other sources intended for the student publication. Subscription fees collected by the school administration shall be released automatically to the student publication concerned.”

Excerpt from CJA’s implementing rules and regulation

Rule IV, Section 4: Printing of the Student Publication – The printing of the student publication by a private printer shall be conducted by the editoriboard and the student publication staff through canvass or public bidding.”

Source: Philippine Collegian.net

Autonomy Image: Kule0607 on DeviantArt

Share |

UP student publication under siege

Autonomy Under Siege

The Philippine Collegian and RA 9184

(As seen in their site: http://www.philippinecollegian.net/index.htm)

The Philippine Collegian bears witness to a lasting tradition of independence as a student institution. It is a publication funded solely by the students, and for years has served as a salient representation of academic freedom and democratic rights. Throughout history, UP students have vigilantly fought for the publication's autonomy from all forms of administration intervention.

Once again, the Collegian's autonomy is under siege.

Using Republic Act 9184 or the Government Procurement Reform Act, the UP administration since June 2006 has blocked the release of the Collegian's printing funds. According to the administration's interpretation of RA 9184, all fees collected by the university are government funds—including the Collegian's funds. Under this false assumption, the UP administration insists that the bidding and selection of the publication’s printing press be facilitated not by the Collegian editorial board, but by the administration itself.

However, the Collegian firmly asserts that it is exempt from RA 9184. It is not a government unit, as it is funded only by the students. Moreover, the Campus Journalism Act of 1991 stipulates that the editorial board should facilitate the selection of the publication’s printing press. The administration’s sole task is to collect the publication fee during registration, and thereafter give full discretion of handling of Collegian fund to the duly selected editorial board. The administration may not intervene in any of the publication’s operations.

In response to the Collegian’s arguments against RA 9184, the UP administration continues to deny the institution of its right to bidding autonomy. In our dialogues, the administration even questions the publication’s “independence” as basis for its exemption from the particular law.

We, from the Collegian, cannot accept this kind of reasoning. To allow the Collegian to subject itself to RA 9184 is tantamount to surrendering its autonomy as a student institution. Even now that the publication’s inclusion in the law is still in question, the UP administration is withholding the publication’s printing fund to coerce the Collegian to submission. Such is why the previous Collegian issues were delayed, while pending issues have not been printed. RA 9184 thus compromises the publication’s fiscal autonomy.

Moreover, allowing the Collegian to subject itself to RA 9184 would set a precedent for the UP administration to thereafter inflict the same law and intervene in the operations of publications and other student institutions in all UP units. In fact, the UP Diliman University Student Council’s publication Oblation is also being subjected to this law.

We from the Collegian view the administration’s insistence to subject the publication to RA 9184 as an assault against the publication’s autonomy. We call on the administration to recognize fully the independence of the Collegian as a student publication. We demand that the administration uphold the Collegian’s fiscal autonomy, specifically its right to facilitate the bidding process.

The Collegian is accountable only to the students, who are its sole publishers. Thus, we call on all students to protect the autonomy of the publication. This issue is a clear manifestation of administration intervention, and a direct attack on campus press freedom.

Uphold the Collegian’s autonomy!

Defend campus press freedom!

Protect the independence of all student institutions and organizations!

Support the campaign!

Visit: http://www.philippinecollegian.net/sign.php

Source: Philippine Collegian.net

Rebel Kule Image: DeviantArt

Autonomy Image: Katipunero

Share |

Pangulong Dennio

Hmmm.. Mukhang medyo dumadami na ang aking supporters.. hehe..

Dahil iyan sa aking report sa PolSci 11. Ganito kasi ang nangyari.

Ang aming irereport ay tungkol sa Charter Change. I-pipresent namin ang dalawang sides ng issue na ito. Napagkasunduan namin na parang debate ang gagawin namin pero hindi iyung sagutan. Iyung ipipresent namin ang aming side at paninindigan ito. Ang side ko ay ang Anti- ChaCha.

Sinimulan ko ang aking presentation sa pagsasabi ng aking napakapersonal na dahilan kung bakit ayaw ko ng ChaCha. Sabi ko, pangarap ko kasi na maging Pangulo ng Pilipinas. Iyun lang sinabi ko iyon at pagkatapos ay kung tumingin na sila ay parang ang laki ng expectation sa akin.

Tapos ginatungan pa iyan ni Joemar, iyung ka-group ko. Sabi niya sa opening statement niya. "Ladies and gentlemen.. you have just heard the speech of our future president.."

Nung kinahapunan na, nakasalubong ko sa aking paglalakad ang isang kong kaklase. Itago natin siya sa pangalang "Via." Nang makita niya ako, eh bigla na lang ba nagsisigaw na "Uy, si Pangulong Dennio!" For the pers taym sa UP, me tumawag sa akin na ganun. Parang naiskandalo ako noon dahil ang daming tao dun sa lobby at parang tinitingnan at hinahanap nila kung sino iyung Dennio na iyun. Anyway, nilapitan ko na lang para medyo matahimik. Me kasama pa pala siya nun. Sabi niya "ayan may isang boto ka na."

Oo nga pala, dun din sa Comm3 class namin nasabi ko na iyun.

Wala lang na-ishare ko lang.

Ako nga pala si Pangulong Dennio.

Walang kokontra.

Image Source: Wikipedia

Share |

This is me, Dennio..

Makalipas ang tatlong buwan ng paghihirap, pagtitiis at pagpapalakas ng loob.. Sumapit na din ang araw na hinding hindi ko malilimutan. ika-24 ng Agosto taong 2006. Matapos ang ilang linggong pananahimik mula ng aking silver post, nagbabalik ako, upang ilahad ang mga pangyayaring nagdaan..

Sasabihin ko muna ang mga nangyari nitong nakaraang dalawang linggo..

Lunes noong ika-14 ng Agosto, dito nagsimula ang lahat. Nagmuni muni ako sa mga pangyayari nitong nakaraang mga araw.. singko sa math.. 2.75 sa SocSci 2.. 70% sa Biotechnology.. at ngayong darating na Biyernes.. PolSci naman..

Nitong nakaraang sabado at linggo, hindi pa ako gaanong nakapag-review para sa darating na PolSci exam. Walong kabanata ang kailangan kong basahin na may hindi bababa sa 100 pahina. Sa totoo lang mas naging attractive pa sa akin ngayon ang aming klase sa Journalism kaysa dito sa PolSci.

Una, nakakaantok magturo ang aming propesora na nagtapos ng Ph. D. degree sa Kobe University, 13 taon na siyang nagtuturo pero sa tingin ko hindi pa sapat iyon para siya ay maging isang magaling na guro. Pero ayon sa mga nakakusap ko, talagang ganyan daw sa simula, pero kapag tumagal magugustuhan din namin iyon. Hindi ako sigurado doon.

Ikalawa, kapag siya ay nagtuturo para kang nakikinig sa radyo na salita nang salita. Pagpasok pa lang niya attendance kaagad at kabisado ko na ang unang tatlong pangalan na tatawagin niya pagdating sa teacher's table.. (Pasintabi sa aking mga kaklase)

(Pumasok na si Ma'am)

Ma'am: Ruth.. Edward.. Betsy..

Doon naman sa Journalism class namin, buhay na buhay ang aming professor na dating nagtrabaho sa PTV 4 at ABS-CBN. Sa bawat tanong na ibato namin na may kinalaman sa currrent events, mga nangyayari sa 'likod ng balita,' mga media practices, ang background ng iba't ibang world events ngayon gaya ng giyera ng Israel sa Lebanon, pati na ang emerging na international news channel na Al-Jazeera (The Island or The Peninsula), at lahat ng bagay sa mundo ng journalism kahit pa history, nasasagot agad niya. At very honest din siya sa pag-aming talagang walang sinuman sa mga nasa media ngayon ang magsasabi na hindi sila 'bias' dahil daw natural lang naman daw sa ating mga tao ang maging 'bias.' So much for that..

So the delusion comes in, nagdadalawang isip na ako sa kung ano ba talaga ang gusto ko at iyan ang madalas na gumugulo sa isipan ko hanggang ngayon.

Balik tayo sa pagrereview ko..

Meron na lamang akong apat na araw para mag-review at kung titingan mo sapat na ang apat araw na iyon para mabasa ko ang lahat ng dapat kong reviewhin para sa exam. Pero hindi ko nagawa.. Hanggang sa Huwebes ng gabi, ala-una na ng madaling araw ako natulog. Natapos kong basahin. Pero hindi ko alam kung may natandaan ako.

Bakit ako hindi nakapagreview? Mamaya ko sasagutin iyan..

Tapos na ang unang unos. Pero may susunod na agad.

Next week na ang pasahan ng aming media journal sa fave class ko na Journalism. Excited ako na gawin ito at sobrang excited wala na naman akong nagawa. Holiday pa niyan noong Lunes, hindi ko pa nagawa.. siyempre ang mayabang na si Dennio, may plan B pa.. Matatapos ko ito within 2 days..

Dumating ang Martes, ika-22 ng Agosto, pag-uwi ko galing sa klase kung saan ay nakita ko.. (puputulin ko na doon) sinubukan kong gawin ang aking media journal.. pero hindi ko nagawa.

Dumating ang Miyerkules, ika 23 ng Agosto, talagang kailangan ko nang gawin ito. May make-up class kami kaninang 9-12 ng hapon with matching quiz pa at sa awa ng Panginoong Diyos, nakapasa ako at di lang pasa, mataas ang nakuha ko. Salamat kay Lord.

At saka ko biglang naalala na may exam kami bukas (ngayon ika-24 ng Agosto) sa Comm3. Ang tanga talaga nitong si Dennio. Hindi pa rin nanghihiram ng libro sa kanyang kaklase at ngayon wala na akong ibang choice kundi pumunta ng libe. Pero, pagdating ko doon ala-una pa daw sila ulit magpapahiram 12:10 pa lang noon at naalala ko ulit na wala na akong pera at hindi pa ako tinetext ng aking ama kung nakapag-deposit na siya sa cash card niya para mai-withdraw ko.

Noong mga oras na iyon, gutom na ako. Kaya naisip ko na mamayang hapon na lang ako babalik. At muling pumasok sa aking gunita ang Journalism media journal ko.

Kaya kumain ako at umuwi. At dito desidido na akong tapusin ito ngayon. Pero, hindi na naman ako agad nakapagsimula dahil nanuod pa ako ng Wowowee.

Labinglimang araw ng coverage tungkol sa Lebanon-Israel conflict ang kailangan namaing gawin. Daily kami gagawa ng journal na maglalaman ng lahat ng napuna namin sa ginagawang coverage ng media. Daily dapat. Ako pinipilit kong gawin sa isang araw. Sampung araw lang ang nagawa ko at hindi pa masyadong pulido. Hindi ko pa din naeencode. May 5-page consultaion report pa. Hindi ko pa nagagawa.

Dumating ang alas-singko nagtext ang aking ama na doon na lang kami magkita sa SC. Kasama kong pumunta doon si Kuya Josh na kaboardmate ko. Kumain na din kami doon ng aking itay at hindi ko ipinahalata o sinabi sa kanya na namemeligro na ako. Pagkatapos noon umuwi na ang tatay ko at bumalik na kami ng kuya Josh ko sa boarding house. Nakigamit ako ng computer sa kanya at nag-encode. Inabot ako ng alas-12 y medya ng hatinggabi. Sampu pa lang iyon. Wala pang consultation report. Suko na ako.

Dumating ang araw na ito.

Ito ang araw na pinaka-ayaw ko na dumating. Ang araw na bigla isasampal sa mukha mo ng iyong sarili.. na wala ka nang ganang mag-aral.

Sa mahigit 10 taon ko bilang isang estudyante, ni minsan, hindi pumasok sa isip ko ang tinatamad na ako mag-aral. Kaya sa loob ng 10 taon na iyon hindi nasayang ang mga panahon. Aral ako ng aral. Konting laro tapos aral ulit. Iyan ang buhay ko noon. Hindi nagsasawang mag-aral.

Hindi naman nasayang ang aking pagod. Naging 1st honor ako, hindi naman sa pagmamayabang, mula noong Grade 2 hanggang sa grumaduate ako ng elementary. May 2 pagkakataon na napunta ako sa 2nd at 3rd pero sa kabutihan nabawi agad.

Grade 3 at 4 ako nang masasabi kong ito ang tugatog ng aking tagumpay sa pag-aaral. First honor ako, napalanunan ko ang first place sa lahat ng category ng Quiz Bee namin at naging model student noong Grade 4. Ang sarap lasapin ng tagumpay. Wala pa sa isip ko noon na hindi palaging ganito.

Grade 5 nang magsimula ang unti-unting masasabi kong 'pagbaba' medyo naungusan ng ilang kaklase at bumaba ang average sa katapusan ng taon hanggang noong mag-Grade 6 ako. First Honor ako pero categorically, ang aking average noon ay para sa outstanding pupil lamang pero valedictorian na rin ang naging tingin nila sa akin dahil iyung mga medalya ko ay 'valedictorian' ang nakasulat. Pero para sa akin, hindi iyun sapat na katibayan na 'valedictorian' nga ako.

Oo nga pala, mga medalya.. Isa pa sa mga madami kong natamo noong nasa elemntary years ako, hindi sa pagmamayabang, hindi bababa sa 30 ang natamo kong medalya noong elem ako. Mga medalya na hanggang ngayon nagpapaalala ng mga 'golden years' ko bilang estudyante. Lahat ng mga guro sa amin ay umaasa na maipagpapatuloy ko ang magandang sininulan ko hanggang college.. Pero, binigo ko sila..

Hindi lamang sila, pati mga magulang ko, kapatid at halos lahat ng kamag-anak ko.. Hanga nga sila na UP ako mag-aaral, ako pa lang ata sa aming angkan ang unang mag-aaral dito, isipin niyo na lang ang pressure na galingan mo dahil umaasa sila..

Balik muna tayo ng konti..

Nitong naging 4th year high school na ako, may isang kakaibang pakiramdam ang bigla kong naramdaman. Isang pakiramdam na ngayon ko lang naramdaman sa buong buhay ko. Hindi ko ito maipaliwanag noon basta ang mga nangyari ay hindi maganda. Hindi gaya noong elem ako, mababa masyado ang mga grado ko.. at.. hindi ako naging 'valedictorian...'

Alam ko na sa loob-loob ng aking pamilya na nanghihinayang sila sa nangyari, kahit pa sabihin nila na ayos lang iyun, ganyan lang talaga iyan, ang mahalaga nakapagtapos ka, pero alam ko na higit pa doon ang inaasahan nila. Alam ko na alam din nila na hindi ako ganito dati. Pero, ano pa nga naman ang magagawa ko.. ang tanging permanente sa mundo ay ang pagbabago..

Kaya nitong bakasyon ng bago ako maging kolehiyo, napaisip ako.. Kakayanin ko ba ito.. Makakabawi pa ba ako.. mga tanong na ngayong Agosto 24 ko lang nasagot..

....

hinga muna ako..

...

game.

Kaya pala ganito ang naging pakiramdam ko mula nang 4th year ako ay dahil hanggang ngayon naghahangad pa rin ako na malagay sa itaas, sa puwesto na inokupahan ko mula nang ako ay nasa elem..

Kaya pala ako ganito dahil hanggang ngayon hindi ko mapatawad ang aking sarili na hindi ko naabot ang gusto ko..

Ginulo ko ang sarili kong buhay..

Ilan sa mga narealize ko sa 2 linggong unos na isa sa pinakamatinding dumaan sa buhay ko:

• Kung wala ka namang balak manligaw sa isang babae at wala kang ginagawang kahit ano sa kanya,ni kausapin man lang ay wag mo nang isipin iyon
• Higit sa pamilya mo at mga kaibigan, ang higit na makakatulong sa sarili mo ay ikaw din.
• Kung gusto nating magbago, binigyan tayo ng Panginoon ng 'will' para mangyari ito.
• Huwag kang basta susuko. Hindi rin magandang opsyon ang pagpapakamatay bukod sa duwag ka na dahil tinatakasan mo ang problema, nagkakasala ka pa sa Diyos.
• Ang iyong konsensya ang tutulong upang palakasin ka.
• May ilang bagay na hindi natin dapat minamadali. Kung kinakailangan na maging matagal ang proseso at mahirap pero maganda naman ang magiging resulta nito, ito na ang gawin mo.
• Magpayo ka na lamang kung ikaw mismo ay kaya mong gawin ang ipinapayo mo sa iba.
• Maniwala ka sa iyong sarili at sa iyong mga pangarap gaano man ito kaimposible.
• At mula sa isang quote sa txt, kapag pakiramdam mo sobrang dami at bigat na ng dinadala mong problema, isipin mo na nakikita ka ni Lord na napakatatag at kaya mong lutasin ang lahat ng problema
• Minsan kailangan mo ng lakas para sabihing mahina ka.
• At kung may isang tao na makikinig at diringgin ang iyong pagtangis, nandyan palagi si Lord, ikaw lang ang hinihintay niya.

At sa lahat ng mga dramang nangyari nitong nakaraang linggo, isa lang ang napatunayan ko. Sa oras na hindi mo na kaya ang lahat, binibigyan tayo ng Panginoon ng tsansang huminto, kahit matagal, para makapag-isip.. para mapagmunihan.. at mapakalama ang ating naguguluhang mga puso at isip.

Isang txt ko lang..

Mama, ayoko na..

Bigla silang naguluhan at natakot. Hindi ko sinasadyang pag-alalahanin ko sila. Nang hapon ding iyon, tumawag ang aking tatay, sa tawag pa lang na iyon, bumuhos na ang aking mga luha.. at habang itintype ko ang parteng ito.. naiiyak pa rin ako kapag naaalala ko ito.. dito ko nakita na mahal na mahal ako ng mga magulang ko.. pati na ang kapatid ko.. hindi ako makapaniwala na magagawa niyang sabihin sa akin na kaya ko iyan kahit na alam ko na hirap din siya sa pag-aaral..

Sa huling bahagi nitong post ko..

Mama, Papa, Kattie, mahal na mahal ko kayo..

Hindi ko kayo bibiguin..

Kaya pa ito ni kuya..

salamat..

Minsan kailangan mo ng lakas para sabihing mahina ka.

Image Source: Shakeeluddin

Share |

Formality At Its Best?

Masasabi ko na ito ang sequel sa aking 'Mamang Malaki' episode. Pero this is completely different from the 'Mamang Malaki' episode. This is all about the world of formality.

Sa aking class sa SocSci2 (Social, Economic and Political Thought of the Western Thinkers - course title pa lang pamatay na), ito na siguro ang pinakaformal na class na napasukan ko. Una, may 11 commandments ang aming propesora na itago natin sa alyas na Ms. SocSci2 dahil isa siya ang napapabalitang pinakamagaling na teacher ng SocSci2 sa UP. Ikalawa, every 2 weeks may iba't ibang seating arrangement at hindi ka magsasawa sa pagmumukha ng katabi mo.

At ang medyo tumatak sa amin ay kapag nagtatawagan sa klase kailangan na may 'Ms' o 'Mr' at kasunod nito ang iyong surname. Sa recitation, sa attendance, sa pagtse-check kung sino pa ang wala lahat kailangan na ganun.

Kaya sa lahat ng aking mga kaklase hindi ko alam ang kanilang first name o nickname man lang. So kapag nagkikita kami sa AS lobby o sa CAL, ganito ang eksena..

Ako: (Naglalakad sa may AS lobby.)

Siya: (Naglalakad din.)

At biglang makikilala ang isa't isa..

Ako: Mr. Pataksin? (Note: Hindi ko nga din nga pala alam kung ano ang spelling ng name nila.)

Siya: Mr Lim?

Ako: Ako nga.

Siya: Di ba classmate kita sa SocSci2?

Ako: Iyung kay Prof. SocSci2 (Note again: Itinatago ko siya sa alyas na iyan.)?

Siya: Oo. San ka ngayon?

At dun nagwawakas ang kanilang pagkikita..

Madami pa sila.. Ms. Espedido, Ms. Tan, Ms. Acero, Mr. Castillano, Mr. Lopez and the list goes on..

Kaya kung magkikita man kami kahit sa ibang class ex. MBB1 gaya ni Ms. Espedido, tawag niya sa akin ay Mr. Lim at Ms. Espedido din ang tawag ko sa kanya. Iyun namang mga classmates namin naki-Mr. Lim na din. Napasok na sa kokote namin na ang formality na pinakilala ni Ms. SocSci2.

Pero okay na din iyun, mas magandang pakinggan at para presidente na din ang turing nila sa akin.. hehe.. peace!

Oo nga pala, ako si Mr. Lim.

Image Source: By Common Consent

Share |

The Congress Visit

Wow..

Pupunta tayo ng Batasan..

Exciting..

Iyan ang mga bagay na iniisip ko noong unang binanggit sa amin ng aming mga block handlers na magkakaroon kami ng Congress Visit. Sabi nila they have been doing this annually. Then they told us that Cong. Francis Escudero was an alumni of their org which is APSM (Association of Political Science Majors.) Then I thought, finally.. I would get to meet one of my fave politicians and I think one of the best we have. So they've told us that we are going to visit him. Hindi na nila sinabi ang ibang details. Surprise daw.. and I was surprised.

Finally, yesterday.. the long wait is over. August 9, 2006. At exactly 3:53 P.M., I finally stepped into the North Wing of the Batasan Complex. Pero medyo disappointed ako. Kasi, as we all know, busy si Cong. Escudero sa impeachment and at that very moment nandun siya sa Plenary Hall, which we have also visited, at nakikipagdebate.

Instead, we met Cong. Christian Seneres of Buhay party list. And as his surname says, he is the son of the very controversial Ambassador Roy Seneres. Anyway according to his staff, to date he is the youngest congressman to be in position since he became one in 2001, beating the record of Ninoy Aquino.

Then we had a little talk about so many things. The goals of their party and what had they been doing lately. I was sitted right infront of him and I felt somewhat nervous, but the color of the room made me ease a little. It was maroon and green, the colors of UP, and so he said that all of his staff are UP grads and the one who decorated his office was from UP.

Anyway, it was also sad that last year he was one of those who signed for the impeachment but this year he didn't. His reason was its a total waste of time. He said that there are so many bills that needs to be passed. He is in favor of a unicameral system but not for federalism.

Anyway again as he talk, we were given free Lipton Green Tea. Hehe..

After that we went to the musuem at the basement of the Congress. The good congressman himself toured us around and told all about the history of Congress, how we came to have 2 chambers, the feud between Quezon and Osmena, the Batasang Pambansa, and the 1986 ConCom, the symbols used and the proper decorum when inside the Plenary Hall.

So after that, we went to the Plenary Hall. Wow, its the first time that I am going to this place and watch those congressmen 'doing their work.' Contrary to what we see on the television, it was not that big. I guess its just the angle of the camera that makes it big. And for those who study in UP, the UP Theater is quite bigger than the Plenary Hall. Some of us were not allowed to enter because slippers and shorts are not allowed. Luckily, I was the one of those who entered. And so we got to seat on the front row. Much close to the comittee hearings going on down there. Oh, i forgot to mention that we've seen congressman Noynoy Aquino and Imee Marcos. Imee Marcos looks 'suplada' at nung parang me isang grupo ng mga students na gustong magpapicture sa kanya medyo parang ayaw niya at biglang eskapo agad. Si Noynoy naman ay iniinterview ata sa radyo.

Sa loob naman nung Plenary Hall nakita ko sina Cong. Way Kurat Zamora, siyempre Si Cong. Escudero, Remulla, Datumanong at Lagman. Sila lang iyung nakita ko dun na kilala ko by name iyung iba sa mukaha ko lang kilala.

Anyway we stayed there for 20 minutes and just watched.

Image taken from: Demoskratos

Share |

Mamang Malaki

Ika-31 ng Hulyo 2006, malakas ang ulan sa labas. Malamig. At ang pinakamasarap sa lahat, matulog. Matulog ng matagal. Ayoko na ngang bumagon. 6:30 ng umaga nag-alarm ang aking ever worthy and trusted na cellphone. Tiningnan ko lang ang cell ko at may dalawang message agad. Binasa ko, I mean, binuksan ko lang. Tapos, nakatulog ulit ako.

Tapos bigla akong nagising. Alas-siyete na. Medyo tinatamad pa rin ako bumangon at napikit ulit ako ng mga 4 minutes. Tapos nagising ulit ako. At doon nagmadali akong kumilos. Inihanda ang mga gamit in 3 minutes. Naligo ng 10 minutes. Nagbihis ng 2 minutes at naglakad papunta sa sakayan ng 5 minutes. Tapos ng dyip ng 1 minute at bumaba doon sa may the ever reliable na kainan. Tapos nun pumunta ako sa may sakayan sa may waiting shed. At ang tagal kong naghintay ng toki (kasi papunta ako ng Math Building. Lima kaming naghihintay. May dumating na isang toki pero isa lang ang puwede. Naunahan akong sumakayn nung matanda. Then may dumating na kasunod. Dalawa kulang, nauna akong sumakay sa toki at may isang babae na sumunod. Masikip na pero umupo pa rin kaya naman ako, *uhurm* dahil sa may respeto ako sa mga babae, ako na ang medyo umusad para makaupo ng maayos iyong girl. At nag-thank you naman siya.

Pero lahat ng sinabi ko doon ay walang kinalaman sa mamang malaki. Eto pa lang ang istorya ng mamang malaki.

At iyun na nga, nakarating kami ng Math Building, may nakasalubong akong isang classmate na palabas kaya medyo nagtaka ako. And then madami pa akong nakasalubong, mabuti na lang at iyung isang mabait na anghel ang nagsabi sa akin na wala kaming klase. Kaya naman, nasabi ko na lang na sayang dapat nakatulog pa ako ng matagal.

Anyway, e di sakay ulit ako ng toki. Iyun din ang dyip na sinakyan ko papunta. Sa may tabi ng drayber ako umupo. Tapos sumakay din iyong ilang classmate ko. Apat ata sila na mga babae. Tapos umalis na kami dun at nagdaldalan iyung apat. Eto ang dialogue base sa natatandaan ko.

G1: Uy, buti na lang nakasalubong ko kayo. Akala ko late na ako. Buti na lang walang klase.

G2: Oo nga.

G1: Iyung isang kasabay ko kanina sa dyip, iyung 'mamang malaki', umakyat pa ata, kawawa naman.

Sa puntong iyun ng pag-uusap medyo nagulat ako. (At oo nga pala, kaya naman dinig na dinig ko ang pag-uusap nila siyempre nasa likod ko lang sila.) Napaisip ako. Sino kaya iyung mamang malaki? Malamang inisip ko na ako nga iyun, siyempre obvious naman. At totoo nga ang iniisip ko.

G3: Sino? Iyung nag-iisa lang na nagsolve nung problem set na ang taas ng nakuha?

Ay, hindi pala iyun hehe.. Repeat..

G3: Sino? Iyung nag-iisa na nagsolve ng problem set?

G4: Iyung late sa departamental test (hoy, 2 minutes lang naman.. hehe - Ang iniisip ko) na nagiisang pumasok?

G1: Oo iyun nga.

Tapos may nagbayad inabot nila siyempre iyung bayad sa drayber. At iyung nagabot na isa sa mga nag-uusap tungkol sa akin, nakita niya ako. Tapos, bigla na lang nasabi ng pabulong na natatawa:

G*: Oh my god, (*tawa*) ayan pala iyung 'mamang malaki'..

At iyun natahimik na sila, pero nagbubungisngisan pa rin. At ako naman napapangiti na lang.

Kaya mamang malaki ang tawag nila sa akin kasi tahimik ako sa klase at hindi gaanong nakikipag-usap.l Pero kapag may nanghihiram, binibigay ko kaagad, kapag may nagtatanong sinasagot ko. Pero iyung mga tsikahan ng kung ano-ano wala. Isa nga lang ang kilala ko dun na kaklase ko pa sa MBB1 na talaga namang masaya ako kapag MBB1 dahil sa..(hanggang doon na lang, basta masayang-masaya ako.) Pero iyung teacher ko ay kilalang-kilala ako kasi ako ang unang nagconsult sa kanya dati. Pero sa buong klase, ako si 'mamang malaki.'

Kakaiba pala ang pakiramdam kapag nadidinig mo na pinaguusapan ka ng ibang tao. Iyun bang, nakakainis na nakakatawa. Naisip ko lang paano kaya si God? E palagi siyang napag-uusapan tapos nadidinig pa niya. Siguro, natatawa siya sa mga pinagsasabi ng mga tao.

Pero tayong mga Pilipino, likas na siguro sa atin na pag-usapan ang isang tao. Lalo na siguro ang mga artista. Personal na buhay, ugali, mga ginagawa niya at kung ano-ano pa. Buti na lang hindi natin naririnig ang mga napag-uusapan nila tungkol sa atin. Pero exciting din pala iyun na malalaman mo ang tingin sa iyo ng ibang tao kapag hindi mo na sila kaharap; kahit pa hindi maganda ang sinasabi nila.

Kung mapupunta ka sa ganung sitwasyon, makinig ka lang. huwag kang magagalit at kung ano man ang sabihin nila, siyempre, magandang gamitin natin iyun para sa ikabubuti natin.

Ako nga pala si Dennio a.k.a. "Mamang Malaki."

Image Added: 05/15/2010

Image Taken From: Sungka Master

Share |

Ang Tunay na Araw ng Kalayaan ng Pilipinas?

Lahat tayo namulat na sa Hunyo 12 bilang Araw ng Kalayaan ng Pilipinas. Subalit medyo bigla akong napa-hmmm.. sa isang pamphlet na napulot ka sa upuan sa Claro M. Recto Hall kanina lang. Oo.. napulot. Kasi naiwan ata nung nakaupo dun. Siyempre dahil sa nakuha ng titulo nito ang aking atensyon dahil sa pamagat nitong: KILALANIN AT GAWING PISTA OPISYAL ANG SETYEMBRE 16. Hmm.. Another holiday for us.. puwede.. Pero, higit pa sa holiday na madadagdag sa atin, may isang magandang punto ang mga nagsusulong nito.

Sa araw na ito, tunay na nakamit ng Pilipinas ang kalayaan ng ating bansa.

Bakit?

Dahil 15 taon na ang nakaraan, noong ika-16 Setyembre 1991, pormal na napaalis sa ating mga bansa ang mga base militar ng mga Amerikano.

Hmm.. Ilan kaya ang nakakaalam sa atin nito. Kahit ako, ngayon ko lang nalaman ang petsa noong bumoto ang 12 Senador upang ibasura ang Military Bases Agreement .

Interesting.. huh..

Eto na ang continuation.

Ang word-per-word na paliwanag ng grupong ito.

Bakit mahalaga ang pagkilala sa Setyembre 16

1. May kasabihan ngang "Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay hindi makakarating sa paroroonan." Kilalanin natin at unawain ang nagdaang kasaysayan upang matiyak nating tama ang ating tinatahak sa kasulukuyan.

Itutuloy..

Author's Note: Hindi ko na ito naipagpatuloy dahil nawala na ang kopya ng nasabing polyeto.

Image Added: 05/15/2010

Image Taken From: Pinay Lighter Side

Share |